10 տարի առաջ Թուրքիոյ մէջ նշանաւոր Beyaz Yunus «Սպիտակ տելֆին» ռոք խումբի մենակատար, 40-ամեայ Եաշար Քուրտ  ճակատագրական բացայայտում կատարեց, բան մը, որ ամբողջովին փոխեց իր կեանքը: Կ. Պոլսոյ մէջ ծանօթանալով հայ երաժիշտ Արտօ Թունջպոյաճեանի հետ՝ վերջինիս հրաւէրով Եաշար կը ժամանէ Հայաստան։ Զինք կ’ապշեցնէ փողոցին մէջ հանդիպող հայերու հետ իր եւ իր հարազատներուն ունեցած նմանութիւնը, իսկ երբ երաժշտական խանութներէն մէկուն մէջ սկաւառակի վրայ կը տեսնէ Կոմիտասի նկարը, ան կը զարմանայ, թէ որքան ինք  նման է Կոմիտասին: Երբ կը վերադառնայ Թուրքիա, ան իր ընտանիքի տարեցներուն կը հարցնում է, թէ ուրկէ կը սերին իրենց ընտանիքի արմատները, եւ այդ ժամանակ ալ Եաշար կ’իմանայ իր ընտանիքի պատմութիւնը, որ անկէ խնամքով թաքցուած էր տարիներ շարունակ: Երաժիշտի ընտանիքի անդամները իրեն կը պատմեն, որ իրենք կը սերին Վանէն։ 1915 թուականին տեղի ունեցած ջարդերու ժամանակ մեծ գերդաստանէն կը փրկուի միայն Իսմայիլ անուամբ 9 ամեայ  տղայ մը, որ կը դառնայ երաժիշտին տոհմը շարունակողը: Եաշարին համար այս պատմութիւնը ցնցող ազդեցութիւն կ’ունենայ, ան մօտ երկու տարիով կը լքէ Թուրքիան եւ գրեթէ չզբաղիր երաժշտութեամբ, քանի որ ամբողջովին զայրոյթով  լեցուած էր։ Այս ընթացքին ան կը սկսի ուսումնասիրել եւ կարդալ Հայերու Ցեղասպանութեան մասին նիւթեր, եւ ինչպէս ինք կը նշէ հարցազրոյցներէն մէկուն ժամանակ, կը սկսի աւելի շատ լսել իր ներքին ձայնը:

Նշենք, որ շուտով Եաշար նաեւ կը  մկրտուի՝ ստանալով Արշակ անունը:

Ինչպէս Արեւմտեան Հայաստանի, այնպէս ալ տարագիր հայութեան մէջ բազմաթիւ են այն հայերը, որոնք տարբեր հանգամանքներու բերումով մոռացութեան մատնած են իրենց արմատները։ Սակայն այն քայլերը, որոնք հիմա կ’իրականացնէ Արեւմտեան Հայաստանի ղեկավարութիւնը, կը տանի ինքնութեան բացայայտման եւ դէպի արմատներ վերադարձին։