Տարագիր հայերու ամէնէն կազմակերպուած եւ ստուարաթիւ դպրոցները կը գտնուէին Լիբանանի մէջ։ 1922-1926 թուականներուն Հայ Առաքելական եկեղեցին այստեղ ունէր 15, Կաթողիկէն՝ 8 եւ Աւետարանականը՝ 6 դպրոց։ Յետագային աճեցաւ հայկական դպրոցներու թիւը եւ 1975 թուականին, մինչեւ երկրի քաղաքական կացութեան սրիլը, այստեղ արդէն կար հայկական 68 վարժարան:

Պէյրութի հայկական նշանաւոր ուսումնական հաստատութունններէն էին Սահակեան-Լեւոն Մկրտիչեան, Հայ Աւետարանական ուսումնարանները, Նշան Փալանճեան ճեմարանը, Վիեննական Մխիթարեան երկրորդական դպրոցը եւ այլ հաստատութիւններ։ Պէյրութի «Թռչնոց բոյն»ը, որ ունի նախակրթարանի մակարդակ, 1927 թուականին հիմնած էր դանիացի միսիոնարուհի Մարիա Եակոբսոն, որ առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներուն փրկած էր բազմաթիւ հայ որբերու կեանք։ Նոր Ատանա թաղամասին մէջ կը գործէ «Հայ կոյրերու եւ համրերու վարժարան»ը՝ հիմնուած է 1926 թուականին, զուիցերիացի հայասէրներու միութեան կողմէ։ 1975 թուականին Լիբանանի հայկական վարժարաններու աշակերտութեան թիւը 17 հազար էր։