Այսօրուան բռնազաւթուած եւ հայաթափուած Շուշին Արցախը ցեղային զտման ենթարկելու թուրք-ատրպէյճանական քաղաքականութեան իրական օրինակ է, «Ֆէյսպուք»ի իր էջին գրած է Արցախի Մարդու իրաւունքներու պաշտպան Գեղամ Ստեփանեան:  

«2020 թուականի աշնան Արցախի ժողովուրդին դէմ սանձազերծուած պատերազմին հետեւանքով Ատրպէյճանի կողմէ բռնազաւթուած են Արցախի Հանրապետութեան շուրջ 200 բնակավայրեր, այդ թուին՝ հայկական մշակոյթի կեդրոն Շուշին։

Շուշին զաւթելու, անոր հայկականութիւնը աղաւաղելու եւ այն ատրպէյճանական ներկայացնելու ուղղութեամբ Ատրպէյճան գործած է մշտապէս։ Քաղաքը իւրացնելու ընթացքին թուրք-ատրպէյճանական դաշինքի հիմնական գործիքները եղած են ցեղային զտումն ու ցեղասպանութիւնը։

Շուշիի մշակութային ժառանգութիւնը քաղաքի հայկական պատկանելութեան ինքնատիպ վկայութիւն է։ Այդ է պատճառը, որ դեռ պատերազմի օրերուն երկու անգամ դիտաւորեալ կերպով թիրախաւորուած է Ղազանչեցոց Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցին: Հրադադարէն ետք շարունակաբար պղծուած են Սուրբ Յովհաննէս Մկրտիչ (Կանաչ ժամ) եկեղեցին եւ Շուշիի մէջ գտնուող բազմաթիւ հայկական մշակութային արժէքներ։ 

Այսօրուան բռնազաւթումը չի փոխեր Շուշիի կարգավիճակը, այն եղած է ու պիտի  շարունակէ մնալ Արցախի Հանրապետութեան անբաժանելի մասը»,- նշուած է Արցախի ՄԻՊ-ի գրառման մէջ:

Շուշի քաղաքը Արեւմտեան Հայաստանի համար շատ կարեւոր նշանակութիւն ունի, որուն պատճառով ալ թուրք-ատրպէյճանական դաշինքը պատերազմէն ետք շարունակեց բռանզաւթուած պահել բնիկ հայկական քաղաքը, փորձելով կոտրել մեր ոգին։ Սակայն պէտք է յիշել, որ հայրենիքի համար մղուող պայքարին մէջ մեր ոգին անկոտրում է, իսկ բոլոր գործողութիւնները՝ արդարացուած։ Շուշին կա՛յ ու պիտի մնա՛յ հայկական։