Ուշ միջնադարու հայ մեծանուն բանաստեղծ, աշուղ եւ նկարիչ Նաղաշ Յովնաթան ծնած է 1661թ. Նախիջեւան: Ան ձգած է գրական ու գեղարուեստական հարուստ ժառանգութիւն (աւելի քան հինգ տասնեակ ձեռագիր)։ Յովնաթան գրած է նաեւ կրօնական–ծիսական բնոյթի երգեր՝ օգտուելով ժողովրդական բանահիւսութենէն: 

Ն. Յովնաթան մեծ համբաւ կը վայելէ՝ որպէս վարպետ նկարիչ  եւ վաստակած է «նաղաշ» (նկարիչ) պատուաւոր անունը։ Ան ձեւաւորած է շէնքեր ու եկեղեցիներ Հայաստանի, Վրաստանի, Պարսկաստանի մէջ: 1679թ. մեծ երկրաշարժէն ետք ան եկաւ Երեւան եւ նկարազարդեց Ս. Պօղոս Պետրոս, Ս. Անանիա եւ Ս. Կաթողիկէ եկեղեցիները, իսկ 1710-ական թուականներուն հրաւիրուեցաւ Էջմիածին` նկարազարդելու Մայր տաճարը։