Հայկական երաժշտութիւնը սկիզբ կ’առնէ Ն.Ք. երկրորդ հազարամեակին։ Պատմական տուեալները մեզի հասած են հնադարեան հայ պատմաբաններ Մովսէս Խորենացիի եւ Փաւստոս Բիւզանդի աշխատութիւններուն շնորհիւ։ Ն. Ք. երրորդ հազարամեակին  ձեւաւորուած էր հայկական երաժշտութեան որակային իւրայատկութիւնը։ Մովսէս Խորենացի կը յիշատակէ «փանդիռ» երաժշտական գործիքը։ Փաւստոս Բիւզանդ կը յիշատակէ թմբուկը, սրինգը, քնարը եւ շեփորը։ Պահպանուած են մինչ-քրիստոնէական Հայաստանի երգերու բնագիրներու հատուածներ։ 301 թվականէն կը  սկսի զարգանալ հայկական քրիստոնէական եկեղեցւոյ երաժշտութիւնը։ Միեւնոյն ժամանակ յայտնի է հայկական հոգեւորականութեան բացասական վերաբերմունքը հեթանոսական երաժշտական ժառանգութեան հանդէպ։

Հայ հնադարեան երաժշտութեան զարգացման նպաստած է նաեւ աւատատիրութեան ձեւաւորումը։