Հնագոյն ժամանակներէն մետաքսէ գործուածքները միջազգային առեւտուրի ամէնէն յարգուած առարկաներէն էին։ «Մետաքսի ճանապարհը», որով կը կատարուէր մետաքսեղէնի առեւտուրը Արեւելքի եւ Արեւմուտքի միջեւ, ձեւաէորուած էր տակաւին Ն.Ք. 2-րդ դարուն եւ կը գործէր մինչեւ 16-րդ դարը։ Արեւմտեան Հայաստանի մէջ մետաքսագործութիւնը նշանակալից զարգացման հասած էր։ 

9-13-րդ դարերուն հայ եւ արաբ հեղինակները կը յիշատակեն Հայաստանի, մասնաւորապէս Դուինի մէջ արտադրուող մետաքսէ գործուածքները։ Անիի պեղումներէն մեզի հասած են  նաեւ այդ ժամանակաշրջանի մետաքսէ գործուածքներու նմոյշներ։ «Կերպասագործ» եզրը մետաքսագործ իմաստով գործածած է Անանիա Շիրակացի (7-րդ դար), իսկ 11-րդ դարու հեղինակ Գրիգոր Մագիստրոս մետաքսագործութիւնը կը համարէ առանձին արհեստ։ Կը հանդիպին նաեւ ապրեշում, ապրեշումագործ բարբառային ձեւերը։ Հայաստանի մէջ պատրաստուած մետաքսաթելը եւ մետաքսէ նուրբ գործուածքները ունէին գեղեցիկ փայլք, փափուկ  էին, դիմացկուն եւ լաւ կը ներկուէին։ Յայտնի էին յատկապէս որդան կարմիրով ներկուած հայկական մետաքսաթել ծիրանին եւ դիպակները։