Օսմանեան կայսրութեան դարաշրջանին Պոնտոսի շրջանին մէջ գաղտնի քրիստոնէութիւն դաւանող բազմաթիւ ծպտեալ քրիստոնեաներ եղած են։   Թէեւ որպէս իմամ՝ անոնք գիւղերու մզկիթին մէջ կ’աղօթէին, սակայն գրեթէ բոլոր գիւղերուն մէջ՝ տուներու ներսը կամ պարտէզին մէջ գաղտնի մատուռներ կային, ուր բնակիչները թաքուն քրիստոնէութիւն կը դաւանէին եւ իրենց հանգուցեալները գիշերները կը թաղէին, որպէսզի ուշադրութիւն չգրաւեն։ Մարդիկ թէ՛ իսլամական, թէ՛ քրիստոնեայ անուններ ունէին, իսկ իրական կրօնքը թաքցնելու պատճառները հետեւեալն էին․ ոչ իսլամներու համար ծանր հարկային բեռ սահմանուած էր, բացի անկէ, անոնք չէին ցանկար, որ իրենց զաւակները մանկահաւաքի զոհ դառնան: Այս խնդիրին կարելի է ծանօթանալ Եորկօ Անդրէատիսի «Գաղտնի քրիստոնեաները» գիրքին մէջ, որ կ’անդրադառնայ օսմանեան ժամանակաշրջանին Սեւծովեան շրջանի բնակչութեան։

Գիրքի հեղինակը կը նշէ, որ գաղտնի քրիստոնեաները իսլամութիւն ընդունած են ոչ միայն ահէ դրդուած, այլ նաեւ՝ անկէ բխող առաւելութիւններէն օգտուելու նպատակով։