Տրապիզոնի ենթակայութեան տակ գտնուող Համշէնի ինքնավար շրջանը 1484 թուականին կորսնցուց իր իրաւասութիւնը եւ անցաւ Օսմանեան տիրապետութեան տակ։ Oսմանեան  պետական գրանցումներէն պարզ կը դառնայ, որ շրջանի գրեթէ բոլոր բնակիչները քրիստոնեայ էին: 1600-ական թուականներէն ետք տարածաշրջանին մէջ սկսաւ իսլամացումը։ 1690-1700-ական թուականներուն խումբ մը համշէնցի հայեր, որոնք հրաժարեցան իսլամութիւն ընդունելէ, գաղթեցին Արաքլի Քարատերէի շրջան։ Նշուած ժամանակաշրջանին Համշէնի գրեթէ ողջ բնակչութիւնը  իսլամացուած է։ Սակայն ոչ բոլոր համշէնցիներն են իսլամ։ Քրիստոնեայ համշէնցիները հաստատուեցան Տրապիզոն, Օրտու, Ունիէ, Չարշամպա, Պաֆրա, Սինոփ եւ Ատափազար գաւառներու գիւղերն ու քաղաքները։ 

Յետագայ տարիներուն  քրիստոնեայ բնակչութեան զգալի մասը գաղթած է Սեւ ծովի հանդիպակաց ափեր՝ Ղրիմ, Սոչի, Ապխազիա։ Ծննդավայրին մէջ մնացածներէն ոմանք սպանուեցան 1915 թուականին, ոմանք ալ աքսորուեցան կամ գաղթեցին Կ. Պոլիս։

Քրիստոնեայ համշէնահայերու տեսանկիւնէն համշէնցի ըլլալը նոյն նշանակութիւնն ունէր, ինչ որ սեբաստացի, սամսունցի կամ ալ սասունցի ըլլալը, որ առանձին ինքնութիւն չէր։ Իսլամ համշէնցիներն առաջ քաշած են իրենց համշէնեան ինքնութիւնը, որպէսզի տարբերին հայկական ինքնութենէն, որ նոյնականացած է քրիստոնէութեան հետ։ Բայց միեւնոյն ժամանակ  անով կ’ընդգծեն իրենց տարբերութիւնը տարածաշրջանի այլ ազգային ինքնութիւններու հետ (լազ, յոյն, վրացի): Այսպիսով, Համշէնը դադրեցաւ տեղանուն ըլլալէ եւ աւելի շատ ինքնութեան անուն դարձաւ։

Հաւանաբար այս է պատճառը, որ Արդուինի մէջ շուրջ 250 տարի ապրող մարդիկ մինչեւ օրս իրենք զիրենք Համշէնցի կ’անուանեն։