Ըստ  նախնեաց հաւատալիքներուն, մեր նախնիները  կը շարունակեն ապրիլ  անմահանալով մեր մէջ, եւ մենք ալ պիտի շարունակենք անմահ մնալ մեր սերունդներուն մէջ։ 

Ի տարբերութիւն այլ կրօններու եւ ուսմունքներու, ուր մահէն ետք կը պատկերացուի  երկնային կամ ստորգետնեայ կեանք, կամ հոգիի տեղափոխում  մէկ մարմինէն միւսը, Հայկեան ուսմունքին մէջ մեր յաջորդ կեանքը կը համարուի մեր երեխաներու կեանքը, իսկ նախորդը մեր ծնողներու կեանքը։ Ինչպէս ծաղիկէն հողին մէջ ինկած սերմը գարնան ծիլ կու տայ եւ կը պահպանէ ծաղիկին անմահութիւնը,  այնպէս ալ մենք՝ կրելով մեր տոհմական արժէքներն ու սովորոյթները, կը պահպանենք մեր տոհմի անմահութիւնը։ Մեր նախնիները մայր մտնելով մեզի կը հաղորդեն իրենց կեանքի ընթացքին ձեռք բերած փորձն ու իմաստութիւնը։ Այս իրար նկատմամբ պատասխանատւութեան զգացումի  իւրայատուկ  շղթայ մըն է։ Այսինքն մարդ իր կեանքի ընթացքին ոչ թէ կ’ապրի վախերով, որ եթէ մահանամ իմ այս կամ այն արարքիս համար դժոխք պիտի իյնամ, այլ կը բարձրացնէ մարդու պատասխանատւութեան զգացումը, եւ մարդ սիրելով իր երեխաները, կը սկսի սիրել նաեւ ինքզինք, ձգտելով ինքնակատարելագործման, որպէսզի իր «յաջորդ կեանքին» աւելի ուժեղ եւ աւելի կատարեալ ըլլայ։

Մահը չար չէ եւ մեր կեանքի կարեւոր մասնիկներէն է, կեանքի լաւագոյն խորհրդատուն է, եթէ գիտակից գտնուինք մահուան նկատմամբ, ուրեմն պիտի ապրինք իմաստալից կեանքով…

Քաջիկ Ստեփանեան։