Պատմաբան Ումիթ Քուրթ իր «Այնթապի հայերը, Ցեղասպանութեան տնտեսութիւնը օսմանեան նահանգին մէջ» վերնագիրով գիրքին վերաբերեալ գրած է․ «Այնթապի իմ ծագումս խորապէս կապուած է իմ  հարազատներուս պատմութիւններուն հետ, որոնք եկած էին Կիլիկիայէն՝ իրենց հետ բերելով իրենց հարուստ մշակոյթը, հայրենասիրութիւնը եւ պատմութիւնը»։

Հեղինակը կը սկսի Այնթապի հայ համայնքի պատմութեան համառօտ նախապատմութեամբ։ Այնթապի մէջ տնտեսական կեանքի հարստացումը նպաստած է հայ բնակչութեան աճին։ 19-րդ դարուն Այնթապի հայերը տնտեսական եւ առեւտրային գործունէութեամբ արդէն առաջ էին իսլամ-թրքական համայնքէն։ Արհեստագործական առեւտուրի մեծ մասը կը վերահսկուէր հայերու կողմէ։

Այնթապի մէջ հայ միջին խաւի աճը թուրքերու կողմէ կը դիտուէր որպէս սպառնալիք։

Այս գործօնը վճռորոշ դեր խաղաց Ցեղասպանութեան ձեւաւորման եւ հայկական ունեցուածքի բռնագրաւման գործին մէջ: Քուրթի գիրքը կ’ընդգծէ, թէ ինչպէս  բռնագրաւումը, լուծարումը եւ թալանը տարածուած եղած են ողջ տարածաշրջանին մէջ Ցեղասպանութեան ժամանակ: Օգտագործելով հայկական, թրքական եւ արեւմտեան աղբիւրները, ան յստակ կերպով կը վերլուծէ եւ կը փաստագրէ Այնթապի հայկական շարժական եւ անշարժ գոյքի լուծարումը։ Ան կը պնդէ, որ «հայկական մայրաքաղաք»ի փոխանցումը եղած է Հայերու դէմ իրականացուած Ցեղասպանութեան տնտեսական հիմքը։ 1915 թուականի Մայիսին Օսմանեան կայսրութիւնը սահմանեց շարք մը օրէնքներ եւ կանոնակարգեր, ինչպիսիք են «Լքուած գոյքի մասին օրէնքները»՝ նպատակ ունենալով բռնագրաւել հայկական ունեցուածքը: Յետագային իսլամ գաղթականներ եւ ցեղեր բնակեցուեցան ազատուած հայկական գիւղերուն, այդ թուին՝ Այնթապի մէջ: