Օրպէս աշխարհի հնագոյն ազգերէն մէկը եւ տէրը հարուստ պատմամշակութային աւանդոյթներու, հայերը տակաւին հնագոյն ժամանակներէն ստեղծած են երգ եւ երաժշտութիւն։

Երեւանի մէջ կատարուած պեղումներէն յայտնաբերուած ամէնէն հին գործիքները պրոնզէ զանգակներն ու բոժոժներն են, որոնք տարածուած եղած են Ն.Ք. 2-րդ հազարամեակին եւ գործածուած են ծիսակատարութիւններու, ռազմական երթերու ժամանակ։

Հին Երեւանի մէջ երաժշտութեան միակ ներկայացուցիչները զուռնաչիներն ու աշուղներն էին։ 19-րդ դարու առաջին քառորդին Երեւանի մէջ զուռնաչիներու թիւը հասած է 12-ի։ Ուսուցչական ճեմարանին, Գայեանեան օրիորդաց ուսումնարանին եւ Հռիփսիմեան կրթարանի մէջ աշակերտական երգչախումբեր կային։ Այգիներուն մէջ կային նուագախումբեր, կը կազմակերպէին նաեւ պարահանդէս-համերգներ։ Ա. Տիգրանեանի «Անուշ» օփերան երաժշտական կեանքի խոշոր իրադարձութիւններէն էր։ 

Երաժշտական կեանքի կարեւոր իրադարձութիւններէն էր նաեւ Կոմիտասի երգչախումբի համերգը։ Երգչախումբը Թիֆլիսի մէջ յաջող համերգէ ետք, 1906թ. Կը ժամանէ Երեւան։ Համերգը կայացած է Ճանփոլատեանի թատրոնին մէջ։ Այն հայկական ժողովրդական երաժշտութեան մեծ յաղթարշաւն էր։ Համերգին նախորդած է Կոմիտասի հակիրճ ու բովանդակալից դասախօսութիւնը հայկական երաժշտութեան հարստութեան եւ առանձնայատկութիւններուն մասին։ Համերգն աւարտած է դարձեալ Կոմիտասով։ Այս անգամ՝ անոր նուագով ու երգով։

1921թ. Ռոմանոս Մելիքեանի նախաձեռնութեամբ հիմնուեցաւ երաժշտական արուեստանոց, որ 1923թ. վերակազմաւորուած է երաժշտանոցի։