Եթէ Արեւելեան Հայաստանի Հանրապետութիւնը լաւ յարաբերութիւններ հաստատէ թուրք բնակչութեան հետ, առանց ստիպելու, որ Թուրքիա գլուխը կախէ, ճանչնայ հայերու դէմ իրագործուած Ցեղասպանութիւնը կամ ներում խնդրէ ողջ աշխարհի դատարաններուն առջեւ, այն պիտի անարգէ սպաննուածներու յիշատակը։  Աւելի քան 1,5 միլիոն սպաննուած հայերու հոգիները պիտի անիծեն իրենց ժառանգները՝ զիրենք հաշուի չառնելու համար, իսկ մեր կողմէ այն պիտի համարուի անձնատւութիւն՝ արժանապատւութեան կորուստով, որ ցաւ պիտի  պատճառէ բոլորիս։ Աւելին, ես նոյնիսկ պիտի ըսեմ, որ Հայաստանի եւ Թուրքիոյ միջեւ յարաբերութիւններն աւելի պիտի վատթարանան։

Այն նման է արիւնահոսող վէրքը թափանցիկ կտորով ծածկելուն: Քաղաքակիրթ աշխարհի ժողովուրդներուն մէջ կան այնպիսիք, որոնք չեն պահպաներ բարոյագիտական չափանիշները։ Արեւմտեան շատ երկիրներ, իրենց արտօնեալ օթեակներուն մէջ նստած, սքանչացած կը վայելէին բարբարոս օսմանեան թուրքերու ձեռքով հազարամեայ ազգի ոչնչացման Դանթէական Տեսարանը։  Նոյնիսկ եթէ անոնք բացայայտ կերպով ներգրաւուած չեն եղած իրադարձութիւններուն մէջ, այդ մէկը զանոնք մեղքէ  չ’ազատեր։

«Ձեռքի տակ փրկարար նաւակ ունենալ եւ խեղդուող մարդը տեսնելով չփորձել փրկել զինք, այդ մէկը ոտնձգութիւն է անոր կեանքին նկատմամբ»: Ինծի համար եւրոպական երկիրները պակաս մեղաւոր չեն թուրքերու  կողմէ իրականացուած Ցեղասպանութեան մէջ. անոնք բոլորը, կամ գրեթէ բոլորը, պատասխանատու են եւ յանցակից, նոյնիսկ Ազգերու Լիկայի անդամները։ Որքան ժամանակ պէտք է մարդկութիւնը լռէ հզօրներու վայրագութիւններուն առջեւ: Արդեօք անոնք չե՞ն հասկնար, որ իրենց լռութիւնը կը դատապարտէ զիրենք։  Ինչու՞ որոշ միջազգային յանցագործներ, ինչպիսիք են Էրտողան, Ալիեւ, Զելենչիկ եւ այլ «սուրբեր», կրնան իրենք զիրենք ներկայացնել ազնիւ դէմքով։  Անոնք իսկապէս ունի՞ն առանձին Աստուած:

Աշխարհն առանց արդարութեան նման է լռութեան՝ փոթորիկէն առաջ, այդպէս չէ՞:

Leave a Reply