Կլայեկագործութիւնը պղինձէ ամանները անագով պատելու արհեստն է: Անցեալին կենցաղի մէջ կ’օգտագործուէին բացառապէս պղինձէ ամաններ եւ ափսէներ, եւ որպէսզի անոնք օգտագործման ընթացքին չժանգոտէին նախապէս կը պատուէին անագով կամ կլայէկով: Անագապատող վարպետը կը կոչուէր կլեկճի:

Կլայէկագործ արհեստաւորները գլխաւորաբար հայերն էին։ Յատկապէս Ատանայի հայերու շրջանին այդ աշխատանքը պահանջուած էր։ 1915-ի Ցեղասպանութեան հետեւանքով կլեկճիները եւ միւս հայ արհեստաւորները ստիպուած էին ձգել ամէն ինչ եւ հեռանալ: Մինչեւ 1956 թուականը, օրինակ՝ Ատանայի մէջ մնացած 15 հայ վարպետներէն միայն 2-ը շարունակած են այս գործը։ Աւելի ուշ անոնք ալ հեռացան։

Արհեստները Արեւմտեան Հայաստանի մէջ միշտ ալ յարգի եղած են: Շատ յաճախ նոյնիսկ տուեալ արհեստը մականունի հիմք հանդիսացած է եւ ընտանիքը կոչած են նոյն այդ մականունով: Սակայն գիտութեան զարգացումը յանգեցուց շարք մը արհեստներու վերացման: