Արեւմտեան Հայաստանի Հազրու բնակավայրը կը կոչուի նաեւ Հազրօ, Խազրօ։ Ոմանք կը նոյնացնեն հին Արզնի գաւառին հետ, իսկ ոմանք վերջինիս  գտնուելու վայրը կը համարեն անյայտ։

Հազրու կը յիշատակուի իբրեւ գիւղ, աւան եւ քաղաք։ Կը գտնուի Տիգրանակերտ քաղաքէն մօտ 53քմ հիւսիս-արեւելք։ Վարչականօրէն կը մտնէ Տիգրանակերտ նահանգին մէջ։ 

Հազրու միջին դարերուն զուտ հայաբնակ բնակավայր էր։ Նոր ժամանակներուն այստեղ հայերու հետ միասին կը բնակէին նաեւ քիւրտեր։ Երբեք բազմամարդ ու բարգաւաճ քաղաք չէ եղած։ Այդ է պատճառը, որ յաճախ կը համարուի նաեւ աւան եւ գիւղ։ 1880-ական թուականներուն քաղաքին մէջ կար 180 հայկական տուն, 1894-ին՝ ընդամէնը 800 տուն, որմէ հայկական էին 320 տուն, իսկ մնացեալը` քրտական էին: 1895 թուականի կոտորածէն ու բռնի իսլամացումէն ետք քաղաքին մէջ հայ բնակչութեան թիւը բաւական նուազած էր։ Այստեղ 1913 թուականին կար 200 հայկական տուն, որոնք ենթարկուեցան 1915թ. Ցեղասպանութեան։ Անոնց մէկ մասը բնաջնջուեցաւ թուրքերու կողմէ, իսկ միւս մասը տեղահանուեցաւ։ 

Հազրուի յուշարձաններէն նշելի են հայկական երկու եկեղեցիները, որոնք կառուցուած էին 13րդ դարուն, մէկը՝ 1266 թուականին, իսկ միւսը՝ 1268-ին: Որոշ աղբիւրներու համաձայն, առաջին համաշխարհային պատերազմէն ետք վերածուած էին աւերակներու։ Հայերն ունէին մէկ վարժարան, որ կը գործէր եկեղեցիներէն մէկուն կից։