Հնագոյն ժամանակներէ մինչեւ մեր օրերը գօտին, որպէս հագուստ-կապուստի կարեւոր մաս, հայ ժողովուրդի կենցաղին մէջ լայն կիրառութիւն եւ կարեւոր նշանակութիւն ունեցած է, օրինակ կարմիր գօտի գործածած են բացառապէս ամուսնացած կիները, տղամարդոց համար գօտին եղած է նաեւ իշխանութեան նշան։

Հայաստանի տարբեր տարածաշրջաններու գօտիները կ’առանձնանան իրենց բնորոշ տեխնիկայով, ճարմանդի ձեւով, զարդանախշերով ու զարդահամալիրով։

Կրթութեան, գիտութեան, մշակոյթի եւ մարմնակրթութեան նախարարութեան «Պատմամշակութային արգելոց-թանգարաններու եւ պատմական միջավայրի պահպանութեան ծառայութիւն» ՊՈԱԿ-ի ազգագրութեան ֆոնտի անքակտելի մասն են՝ Ալեքսանդրապոլի, Շուշիի, Թիֆլիսի վարպետներու 19-րդ դարու վերջը եւ 20-րդ դարու սկիզբը  պատրաստուած արծաթէ գօտիները։

Ալեքսանդրապոլինը՝ հաստ գօտիներ են, որոնք կազմուած են ճարմանդէ, արծաթէ սնամէջ զարդանախշ կտորներէ, որոնք կ’անցուին կաշիէ ժապաւէնի վրայ։ Անոնք ունին թամբաձեւ ճարմանդ, իսկ զարդատախտակներու  վարի հատուածը երիզուած է նուրբ արծաթէ ժանեակաձեւ հիւսքով, որ բնորոշ է նոյն այս տարածաշրջանին։ Արծաթէ գօտիներուն վրայ վարպետներու կնիքներն են, որոնցմով հնարաւոր է  որոշել անոնց ժամանակաշրջանը։ ՊՈԱԿ-ի ֆոնտերուն մէջ պահուող արծաթէ գօտիներն ունին իրենց բնորոշ առանձնայատկութիւնները, բան մը, որ կ’արտայայտուի պատրաստման եղանակի, զարդանախշերու եւ ճարմանդի ձեւին մէջ։

Leave a Reply