Թիւրքիոյ կողմէ Հայերու դէմ կատարուած ցեղասպանութեան յանցագործութեան պաշտօնական հաստատման մասին

Թրքական պետութիւնը վերջապէս իր նախագահի 2019 թ.-ի Ապրիլ 24-ի ելոյթին միջոցով հաստատեց, որ հայ ժողովուրդին դէմ իրականացուցեր է ցեղասպանութեան յանցագործութիւն։ Այդ ելոյթով Թիւրքիոյ նախագահը բացայայտ կերպով յայտարարեց, որ զինուած խմբաւորումներու եւ անոնց կողմնակիցներու արտաքսումն ամենախելամիտ որոշումն եղած էր, որ կարելի էր ընդունիլ այդ ժամանակահատուածին»։ Այս արդարացման զոհ գացին եւ արտաքսուեցան մօտ երկու միլիոն հայեր:

260 (ա) (III) բանաձեւով ստորագրման եւ վաւերացման առաջարկուած, Ցեղասպանութեան յանցագործութիւնը կանխելու եւ ատոր համար պատիժի ենթարկուելու մասին Պայմանադրութիւնը ընդունուեր է ՄԱԿ-ի Գլխաւոր Ժողովին կողմէ 1948 թուականի Դեկտեմբեր 9-ին։ Ուժի մէջ մտեր է 1951 թուականի Յունուարի 12-ին։

Ցեղասպանութեան յանցագործութեան կանխարգիլման եւ պատժման մասին Պայմանադրութեան 2-րդ յօդուածը։

Յօդուած II

Սոյն Պայմանադրութեան մէջ ցեղասպանութիւն կը նշանակէ հետեւեալ գործողութիւններէն որեւէ մէկը՝ կատարուած ազգային, էթնիկական, ցեղական կամ կրօնական որեւէ խումբի դէմ, որպէս այդպիսին, լրիւ կամ մասնակի ոչնչացման մտադրութեամբ.

(ա) այդ խումբի անդամներուն սպանութիւնը

(բ) այդ խումբի անդամներուն մարմնական լուրջ վնասուածքներ կամ մտաւոր վնաս պատճառելը

(գ) որեւէ խումբի համար միտումնաւոր ստեղծումը կեանքի այնպիսի պայմաններու՝ որոնք ուղղուած են անոր լրիւ կամ մասնակի ֆիզիկական ոչնչացման

(դ) այդ խումբի միջավայրէն ներս մանկածնութեան կանխելուն միտուած միջոցներու իրականացումը

(ե) երեխաներու բռնի փոխանցումը մարդկային մէկ խումբէն միւսին:

Այս հիմքով մենք կոչ կ՛ընենք միջազգային հանրութեան բոլոր խորհրդարաններուն եւ կառավարութիւններուն՝ այս միջադէպը գրանցել որպէս պաշտօնական ծանուցում, եւ անհրաժեշտ քայլեր ձեռնարկել Պայմանադրութեան III յօդուածի բովանդակութեան իրականացմանն ու բոլոր այլ պատժամիջոցներու յօդուածներուն վերաբերեալ եւ ստիպել Թիւրքիային՝ կրելու բոլոր իրաւական եւ քաղաքական հետեւանքները:

Արեւմտեան Հայաստանի պետութիւնը՝ ճանչցուած է որպէս անկախ եւ ինքնիշխան Պետութիւն 1920թ.-ի Յունուար 19-ին` Փարիզի Վեհաժողովին ժամանակ, Դաշնակից Տէրութիւններու Գերագոյն Խորհուրդին կողմէ դէ ֆակտօ (de facto), իսկ 1920թ.-ի Մայիս 11-ին՝ Սան Ռեմոյի վեհաժողովին ժամանակ դէ յուրէ (de jure), կը դիմէ միջազգային հանրութեան բոլոր խորհրդարաններուն եւ կառավարութիւններուն` ցեղասպանութեան յանցագործութեան ճանաչման վերաբերեալ կոչով, որ շարունակուեր է նաեւ ԱՄՆ-ի Նախագահի իրաւարար որոշումէն յետոյ՝ 1920 թ.-ի Նոյեմբեր 22-ին,  որ կը վերաբերի Հայաստանի եւ Թիւրքիոյ միջեւ միջազգային սահմանին, ուղիղ պատճառներէն մէկն է Թիւրքիոյ կողմէ իրաւարար որոշումը չկատարելու եւ բոլոր այն երկիրներուն, որոնք այս առիթւ դիմեր են Միացեալ Նահանգներուն։

Այս հռչակագրի բովանդակութիւնը միջազգային հանրութեան ներկայացանելով՝  մենք միեւնոյն ժամանակ կը յայտարարենք, որ Արեւմտեան Հայաստանի Պետութիւնը պատրաստ է ստանձնելու բոլոր իրաւական եւ քաղաքական պարտականութիւնները՝ որպէս միջազգային հանրութեան օրինական գործընկեր, օրինագիծերու, պայմանադրութիւններու եւ միջազգային պայմանագիրներու կիրառման հարցով։

Մենք կը հաւատանք, թէ ժամանակն է, որ բոլոր քաղաքակիրթ երկիրներն ազնիւօրէն եւ գործնականօրէն կանգնին Արեւմտեան Հայաստանի պաշտօնական իշխանութիւններու կողքին, որ համաձայն 1907 թ-ի Հաագայի IV Պայմանադրութեան (յօդուած 42) կը ներկայացնէ Թիւրքիոյ կողմէ բռնագրաւուած Արեւմտեան Հայաստանն ու իրենց հայրենիքէն զրկուած հայ ժողովուրդին։

Հայաստանի Հանրապետութեան իրաւունքները միջազգային ճանաչման հասեր են 1920 թուականին Արեւմտեան Հայաստանի տարածքին` սոյն հռչակագիրի բովանդակութեան աջակցութեամբ, որ առաջին քայլը կը համարուի` միջազգային արդարադատութեան հասնելու գործով։

Արմենակ Աբրահամեան

Արեւմտեան Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ