1919 թ.-ի Մայիս 19-ն Անկախութեան պատերազմի սկիզբն էր: Սակայն Անկախութեան այս պատերազմը ոչ թէ կայսրութեան ազատագրման պատերազմն էր ընդդէմ գաղութարարութեան, այլ ընդհակառակը` ազատագրական պատերազմ էր գաղութարար ​​տիրակալներուն հետ մէկտեղ` Սեւ ծովի եւ Փոքր Ասիոյ մնացած յոյներուն / հելլէնացիներուն դէմ: Այս օրը այժմեան Թիւրքիոյ մէջ կը նշուի որպէս սպորտի եւ երիտասարդութեան պետական տօն, մինչդեռ, 1919 թ․-ի Մայիս 19-ին իրագործուեցաւ Սեւ ծովի տարածքին բնակող յոյներուն կոտորածը։

Պոնտոսի յոյներու կոտորածը ըստ էութեան բաղկացած էր երեք փուլէ՝ 353 հազար յոյն բնակիչի սպանդ, իրենց հազարաւոր տարիներու բնակութեան վայրէն աքսոր եւ ողջ մնացածներուն հանդէպ թրքացման քաղաքականութիւն։ Լեզուն, կրօնը, անունները, բնակավայրերը եւ անոնց անունները փոխած յոյները արդէն ստիպուած էին ապրելու իրենց թիւրք եւ մահմեդական ինքնութիւնով։ 100 տարի շարունակ Թրքական պետութիւնը կը ժխտէ այս ցեղասպանութեան փաստը այնպէս, ինչպէս կը մերժէ այդ երկրէն ներս տեղի ունեցած միւս ցեղասպանութիւնները։