Այսօր արեւմտահայ բանաստեղծ Պետրոս Դուրեանի ծննդեան օրն է։ Դուրեանը (Զըմպայան) Պետրոս Աբրահամի ծնած է 1851–ի մայիսի 20–ին՝ Կ. Պոլիսի մէջ։

Ան 1867–ին աւարտեր է Սկիւտարի ճեմարանը։ Եղեր է դեղագործի աշակերտ, գրագիր, տնային ուսուցիչ, դերասան։ Գրեր է բանաստեղծութիւններ, տրամաներ, զբաղուեր է հրապարախօսութեամբ, կատարեր է թարգմանութիւններ (Վիկտոր Հիւգօ, «Թագաւորը զվարճանում է», Շեքսպիր, «Մակբեթ» եւ այլն)։

Ան 19-րդ դարի հայ առաջին գրողն է, որ պատմական անցեալը պատկերելով արտահայտեր է ժողովուրդի բողոքն ու ատելութիւնը թագաւորներու ու նախարարներու հանդէպ։

Հրաժարուելով պատմա–հայրենասիրական ողբերգութեան թեմայէն՝ 1871-ին գրեր է «Թատրոն կամ Թշվառներ» տրաման։ Հասարակական կեանքը տեսնելով աղքատութիւն ու թշվառութիւն՝ ցոյց  տուած է անոնց բարոյական–հոգեկան ծանր հետեւանքները։

1871–ի սկիզբները կերեւին բանաստեղծի մահացու հիւանդութեան՝ թոքախտի աոաջին նշանները: Սկիզբը ան ուշադրութիւն չի դարձներ եւ կը շարունակէ ստեղծագործել: Անոր լաւագոյն երգերու մեծ մասը ստեղծուեր է նոյն թուականի ընթացքին: «Բանաստեղծ մը մահուան չի սոսկար,- գրեր է ան այդ օրերուն,- այն ատեն իրավունք ունէի ցավելու, երբ ամենքն անմահ ըլլային եւ ես միայն մահկանացու»:

Բայց որքան ալ բանաստեղծը չսարսափեր մահէն, նոյն տարուայ վերջին արդեն գամուած էր անկողինին: Իսկ յաջորդ 1872–ին հունուարի 21-ի գիշերը բանաստեղծը կը մահանայ Կ. Պոիլսի մէջ։

Անոր մահէն ետք լոյս կը տեսնէ անոր առաջին գիրքը։ Այս խօսքերը Դուրեանն ըսեր է մահէն մէկ օր առաջ։

<Հարգս չգիտցան, բայց պիտի փնտրեն զիս։>

Ան խորը հետք թողած է հայ բանաստեղծութեան վրայ։ Անոր բանաստեղծութիւնները թարգմանուեր են տասնեակ լեզուներով։