Ամբողջ Եւրոպայէն պլաստիկ թափոնները կը կուտակուի Կիլիկիայի մէջ, ինչը բնապահպանական լուրջ մարտահրաւեր կը  ներկայացնէ: 

Այս աղբի կոյտերը երկու տարուայ ընթացքին բազմապատկուեր են Կիլիկիայի մէջ անկէ ետք, երբ Չինաստանը փակեց իր դուռերը։ Կիլիկիան անցեալ տարի դարձաւ Եւրոպայէն թափոններու հիմնական հանգրվանը։

Բայց ի՞նչ գինով: 

Ատանայի նահանգի Չուգուրովա եւ Ջեյհան շրջաններուն մէջ Մեծ Պրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Իտալիայի կամ Նիտեռլանտներու կողմէ ուղարկուած աղբը կը հաւաքուի ջրափօսերուն, գետերուն եւ ճանապարհների եզրերուն:

Այս թափոնները, որոնք պէտք է ենթարկուին վերամշակման, երբեմն կայրեն՝ առաջացնելով բնապահպանական խնդիրներ։

Շատ ակտիվիստներ մտավախութիւն ունին, որ այդ խնդիրները կը վատթարանան, քանի որ եւրոպական թափոններու քանակը կը շարունակուի աճիլ:

Անցեալ տարի Թուրքիան ամսական ներմուծեր է շուրջ 48,500 տոննա թափոն ՝ 2018-ի 33,000 տոննայէն աւելի։ “Greenpeace” հասարակական կազմակերպութեան թուրքական մասնաճիւղի համար հիմնախնդիրը կը կայանայ այս թափոններու կառավարման «թափանցիկութեան եւ վերահսկողութեան» բացակայութեան մէջ: 

Բնապահպան- փաստաբանները ներկայիս մտահոգուած են դիմակներու, ձեռնոցներու եւ պաշտպանիչ այլ միջոցներ զանգուածային հոսքով, որոնք օգտագործուեր են նոր կորոնավիրուսային համաճարակի ժամանակ:

1920-ին Սեւրի պայմանագիրի ստորագրումէն ետք, Ֆրանսիայի մանդատի ներքոյ գտնուող հայկական Կիլիկիան, հակառակ միջազգային իրաւունքի, զիջեց Մուստաֆա Քեմալին ՝ Թուրքիայի Մեծ Ազգային ժողովի (չի ճանաչուած կազմակերպութիւն) հետ 99 տարի Անգորայի համաձայնագիրը ստորագրելով (1921 թ. Հոկտեմբերի 20 – 2020 թ. Հոկտեմբերի 20-ին):

Կիլիկիայի հայերը ջարդեր կրած են զինուած ահաբեկիչներու կողմէ Մուստաֆա Քեմալի հրամանով եւ տարագրուեր են Սուրիա եւ Լիբանան: