1990-ի Հունուարի 13-ին ատրպէյճանական ամբոխը խումբերի բաժնուած, նախանշուած հասցեներով ներխուժեր է հայերու բնակարանները եւ սկսեր է ծեծ ու բռնարարքներ, մարդկանց դուրս նետել պատուհաններէն, սպաննել երկաթէ ձողերով ու դանակներով, բռնաբարել կանանց, շատերուն ողջակիզել:

 Հայ բնակչութիւնէն խլեր են դրամը, արժեքաւոր իրերը, խնայողական բանկի գրքոյկները, բնակարաններու փաստաթուղթերը: Ջարդերուն աջակցեր են իրավապահ մարմինները, կոմունալ ծառայութեան տնտեսութեան վարչութեան աշխատողները, շտապօգնութեան բժիշկները: Ջարդերը շարունակուեր են 6 օր՝ մինչեւ Հունուարի 20-ի գիշերը, երբ քաղաքին մէջ վերջապէս արտակարգ դրութիւն յայտարարուած է, եւ Պաքու  մտած էին խորհրդային տանկերը: 1990-ի Հունուարի 13-19-ի ջարդերէն ետք Պաքուն հայաթափուեր  է, (շուրջ 250 հազ. հայ) սպանուեր եւ անյայտ կորած են հազարաւոր հայեր: 1990-ի Հունուարի 17-ին Եւրախորհրդարանը բանաձեւ  ընդուներ է, որով կոչ ըրած է Արտաքին գործերու նախարարնեու  կոմիտէին եւ Եւրախորհուրդին պաշտպանել հայերուն խորհրդային կառավարութեան հակաօրինական գործողութիւններէն եւ պահանջել անհապաղ օգնութիւն ցուցաբերել Հայաստանին եւ Արցախին: