1919 թուականի Փետրուարին Փարիզի մէջ (Վերսալ) գտնուող հայկական երկու պատուիրակութիւնները՝ Արեւմտեան Հայաստանի հայութեան կողմէ Հայկական Ազգային պատուիրակութիւնը՝ Պողոս Նուպարի եւ Հայկական Հանրապետութեան պատուիրակութիւնը՝ Աւետիս Ահարոնեանի գլխաւորութեամբ, ներկայացան դաշնակիցներուն՝ խնդրելով ճանչնալ հայերու ազգային պահանջները։ Ֆրանսիայի արտաքին գործերու նախարար Ս․ Պիշոնը հայ պատուիրակներուն առաջարկեց յուշագիր պատրաստել։ 1919 թուականի Փետրուարի 12-ին ներկայացուեցաւ «Հայկական պահանջներու յուշագիր» հետեւեալ բովանդակութեամբ: Հայկական անկախ պետութեան ճանաչում՝ 7 հայկական  նահանգներու, Կիլիկիայի եւ Կովկասի Հայկական Հանրապետութեան տարածքի միացումով։ 1920 թուականի Հունուարի 19-ին  հայկական երկու պատուիրակութիւններու ղեկավարները՝ Պողոս Նուպարը եւ Աւետիս Ահարոնեանը վեհաժողով հրաւիրեցին, որտեղ անոնց տեղեկացուցին, որ Փարիզի Խաղաղութեան վեհաժողովի որոշումով «դե ֆակտո» կը ճանաչուի հայկական պետութեան անկախութիւնը եւ ինքնիշխանութիւնը ներառեալ Արեւմտեան Հայաստանի տարածքին։ Անկախութեան ճանաչումը ձեւակերպուած էր այսպէս.

 1/ Դաշնակիցներու Գերագոյն Խորհուրդը յայտարարությամբ կը տեղեկացնէ, որ կը ճանչնայ Հայկական պետութեան կառավարութիւնը, որպէս փաստացի կառավարութիւն

 2/ որոշուած է, որ ճանաչումը չի կանխորոշեր Հայկական պետութեան սահմաններու հարցը: