Հայկական լեգիոնը կազմաւորուեր է 1916 թուականին՝ Ֆրանսիայի բանակի կազմին մէջ՝ Անտանտի երկիրներու ներկայացուցիչներ Մարկ Սայքսի, Ժորժ Պիկոյի եւ Հայ ազգային պատուիրակութեան նախագահ Պողոս Նուպարի միջեւ Լոնտոնի մէջ կնքուած համաձայնագիրի հիման վրայ: 

Յետագային Պողոս Նուպար փաշայի բանակցութիւները Ֆրանսիայի քաղաքական եւ ռազմական իշխանութիւններու հետ աւարտուեցաւ Հայկական լեգիոնի ստեղծման մասին պայմանաւորուածութեան ձեռք բերմամբ, իսկ ապա՝ Լեգիոնի ստեղծմամբ: Հայկական լեգեոնի ստեղծուելու նպատակն է թոյլ տալ հայերուն՝  մասնակցելու Օսմանեան կայսրութեան մէջ մտնող Կիլիկիա  երկրամասի ազատագրմանը եւ օգնել հայերուն՝ իրականացնելու այդ երկրամասին մէջ իրենց ազգային պետութիւն ստեղծելու ձգտումները:Հայկական լեգիոնը պէտք է մարտնչեր միայն թուրքերու դէմ եւ միայն Կիլիկիայի մէջ: Այն պէտք է դառնար ստեղծուելիք ապագայ Հայկական բանակի կորիզը:

ԱՀՀ նախագահ Արմեանակ Աբրահամեանը յիշատակելով հայկական լեգիոնի ստեղծման օրը, նշեց որ հայկական լեգիոնը հարուած էր թրքութեանը` ուժգին ու դիպուկ հարուած: Լեգիոնը կոչուած էր ապագայ Արեւմտեան Հայաստանի զինուած ուժերու կորիզը ըլլալուն։

Լեգիոնի ստեղծումը թոյլ տուաւ արեւմտահայութեանը դուրս գալ յուսահատ ու դատապարտուած ինքնապաշտպանուողի դերէն, փոխարեն զէնքի ուժով կարողանալով ցեղասպան պետութիւնէն անջատել իր հայրենիքի  բաւական ընդարձակ տարածք մը, իսկ ետքը ապահովել այդ շրջանի ժողովուրդի նահանջը։

Հայկական լեգիոնը իւրահատաուկ կամուրջ դարձաւ հազարամեայ հայկական մարտական  ոգիի համար, որը իր ծիլերը տուաւ տասնամեակներ ետք ԱՍԱԼԱՅ-ի եւ Արցախեան առաջին պատերազմի կամաւորականերու զինուած պայքարին։