Ծնած  1878 թ. Փետրուարի 4-ին, Պոլիսի «Սիլիհտարի այգի» կոչուած թաղամասին մէջ: Նախ ուսաներ է մասնաւոր դպրոցի մէջ, ապա աւարտեր է Սկիւտարի Սուրբ Խաչ վարժարանը: Մէկ տարի աշակերտեր է Արշակ Չոպանեանին։

Տիկին Զապել Եսայեանը պոլսահայ նորագոյն գրականութեան անուանի դէմքերէն մէկն է: Երկու տասնեակ տարի է՝ անոր պատմուածքները, մանրավէպերը կը տպագրուին թուրքահայ համարեայ բոլոր թերթերուն մէջ: Առաջին անգամ Արշակ Չոպանեանի «Ծաղիկ» հանդէսին տպագրուեցաւ տիկին Եսայեանի արձակ մը բանաստեղծութիւնը, երբ հեղինակը 17 տարեկան դեռատի օրիորդ էր: Այնուհետեւ Զապել Եսայեանը մինչեւ 1902 թ. ապրած է Փարիզի մէջ՝ որպէս գրականութեան ուսանողուհի, ապա վերադարձեր է Կ. Պոլիս, նուիրուած է գեղեցիկ գրականութեան: 

Ատանայի սարսափներու դադարումէն վերջը, տիկին Զապել Եսայեանը մեկնեց Կիլիկիա՝ անձամբ տեսնելու եւ գաղափար կազմելու այն անսահման թշուառութիւններու մասին, որոնց ենթակայ եղած էր տեղական հայ ժողովուրդը: Տիկնոջ այդ ճամփորդութեան արդիւնք եղաւ անոր «Աւերակներուն մէջ» վերնագիրը կրող գործը:

Զապել Եսայեանի համար ճակատագրական կ՛ըլլար Երեւանի համալսարանէն ստացուած աշխատանքային հրաւերը 1933 թուականին: Ժամանակներն աղետալի էին՝ ստալինեան բռնութիւններ, հալածանքներ, բանտեր ու մահապատիժներ: 1936 թ. Գրողներոու միութեան մէջ գրողի ելոյթին կը յաջորդէ ձերբակալութիւնը:

Առայսօր որոշակի ստոյգ տուեալներ չիկան ամենաբեղմնաւոր արեւմտահայ կին արձակագիրի եղերական մահուան հանգամանքներու ու տարեթիւի մասին: Մահուան տարեթիւը, ըստ որոշ տեղեկութիւններու, 1943-ն է: