Նելլի Ղարիպեանը իր հեղինակային ֆիլմին մէջ կը ներկայացնէ Արեւմտեան Հայաստանի տարբեր գաւառներէն Արեւելեան Հայաստան գաղթած հայերու կեանքի քրոնիկոնը։

Ֆիլմին մէջ կը ներկայացուի Արեւմտեան Հայաստանի 7 ամբողջական նահանգներու եւ 1 ինքնուրոյն՝ Մարաշի շրջանի  բնակչութեան թիւը, տարածքի չափերը, մշակութային եւ տնտեսական կեանքը։ Նշուած է, թէ քանի հայ ապրեր է մինչեւ ցեղասպանութիւնը եւ  քանի հոգի մնացեր է ցեղասպանութիւնէն ևեւ բռնագաղթէն ետք տարբեր նահանգներու մէջ։

Անդրադառնալով Տիարպեքիրին՝ պատմաբանը կը ներկայացնէ, որ այն, գտնուելով կենտրոնական հատուածի մէջ, ցեղասպանութեան  օրերուն ամենամեծ հարուածն կրեր է։ Ցեղասպանութիւնէն շատ քիչերը կարողացան փրկուիլ՝ անցնելով Երեւան եւ Արեւելեան Հայաստանի այլ տարածքներ։

1878-1880ական թուականներուն, երբ Խարբերդը ձեւակերպուեցաւ որպէս առանձին նահանգ, անոր միացան գաւառներ, որոնք հայաբնակ չէին եւ հիմնականը բնակեցուած էին քիւրտերով, այս հատուկ  քաղաքականութիւն էր, որպէսզի Արեւմտեան Հայաստանի  իւրաքանչիւր նահանգի մէջ հայերը մեծամասնութիւն չունենային։ 

Պատմաբանը կը ներկայացնէ Սեբաստիան, որն աչքարու էր ամենահայաշատ բնակչութեամբ։

Ֆիլմը հասանելի է հետեւեալ հղումով։