Սոսէ Մայրիկ (իրական անունը՝ Սոսէ Վարդանեան, ծնած է 1865, Բիթլիս, Արեւմտեան Հայաստան – մահացեր է Փետրուարի 9-ին 1953 թուականին, Ալեքսանտրիա, Եգիպտոս), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։ Աղբիւր Սերոբի կինն ու զինակիցը։

Մասնակցեր է հայդուկային կռիւներուն։ 1898 թուականին Բաբշենի կռիւէն ետք, Սերոբի հետ ապաստաներ է Սասունի մէջ։ 1899 թուականին Գելիեգուզան գիւղին մէջ, թունաւորուած Սերոբի, Հակոբ որդիի եւ Սերոբի եղբայրներու (Մխէի եւ Զաքարի, որոնք զոհուեր են այդ մարտին) հետ զինուած դիմադրութիւն ցոյց տուեր է թշնամիին՝ դրսեւորելով մեծ խիզախութիւն։

1904 թուականին Սասունի ապստամբութիւնէն ետք անցեր է Վան, այնտեղէն՝ Կովկաս։ Սոսէ Մայրիկի միւս որդին՝ Սամսոնը, զոհուեր է Կարինի մէջ, ջարդերու ժամանակ։

Հայաստանի խորհրդայնացումէն ետք Սոսէ Մայրիկն անցեր է Կոստանդնուպոլիս ապա՝ Ալեքսանտրիա։

1953 թուականի Փետրուարի 9-ին Ալեքսանտրիայի մէջ իր մահկանացուն կնքեց հայ ազատագրական պայքարի ակունքներուն մէջ կանգնած,խիզախ հայուհին․ Անոր վերջին խօսքերն էին․ «Սերոբ կը կանչէ ինձ իր մօտ, Հայկ ջան, կ’երթամ»:

1998 թուականին մահէն 45 տարի ետք Սոսէ Մայրիկի աճիւնը տեղափոխուեցաւ Հայաստան։

Անոր զինուորական կարգով վերահուղարկաւորեցին Եռաբլուր պանթէոնին մէջ։