1921 թ. Փետրուարի 18-ին Հայաստանի մէջ սկսեցաւ հակախորհրդային ժողովրդական շարժումը՝ Փետրուարեան ապստամբութիւնը, սակայն իրականութեան այդ ազգային ազատագրական ապստամբութիւն էր ընդդէմ գաղութային կարմիր ռուսական կայսրութեան։ Մեկնարկելով Բաշ-Գառնիէն, Թալինէն եւ Վայոց Ձորէն՝ ապստամբութիւնը շուտով կը տարածուի նաեւ Հայաստանի այլ շրջաններու մէջ

Հայաստանի ռազմական հեղափոխական կոմիտեն կորոշէ ընդունում խորհրդային կառավարութեան եւ բանակի ջոկատներու հետ՝ 2 զրահագնացքով  նահանջել Ղամարլուի ուղղութեամբ։ Նահանջի նախօրէին՝ լոյս 17-ի գիշերը, Պոլշեւիկները Երեւանի բանտին մէջ կացնահարել եւ գնդակահարել են մոտ 40 բանտարկեալներու, այդ թիւին՝ ռազմական գործիչներ Համազասպին եւ Մակեդոնին։

Երեւան կը մտնեն ապստամբ ուժերը, որոնք առաջին հերթին բանտէն կազատեն կալանաւորներուն, այդ թիւին՝ Հովհաննէս Քաջազնունիին, Համո Օհանջանեանին, Նիկոլ Աղբալեանին, Լեւոն Շանթին։  Կազմաւորած է  նոր կառավարութիւն՝ Հայրենիքի փրկութեան կոմիտեն (լուսանկարում)։ Այն կը գլխաւորէ Հայաստանի Հանրապետութեան վերջին վարչապետ Սիմոն Վրացեանը։

Համաժողովրդական ապստամբութիւնը ճնշուած է 1921-ի Ապրիլի 2-ին, երբ Վրաստանի տարածքէն Հայաստան են կը վերադառնան Կարմիր բանակի ջոկատները։