Սան Ստեֆանոյի պայմանագիր, Ռուսաստանի եւ Օսմանեան կայսրութեան միջեւ 1878 թուականի Փետրուարի 19 (Մարտի 3-ին) Կոստանտնուպոլիսի արուարձան Սան Ստեֆանոյի մէջ կնքուած նախնական հաշտութեան պայմանագիր, որով աւարտուեցաւ 1877-1878 թուականներու ռուս-թուրքական պատերազմը։ Մեծ նշանակութիւն  ունեցեր է բալկանեան ժողովուրդներու՝ թուրքական լիծէն ազատագրման եւ Հայկական հարցի միջազգային դիւանագիտութեան ասպարեզին մէջ յայտնուելու գործին։ Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրի դրոյթները վերանայուեր են Պեռլինի կոնգրեսի արդիւնքին ընդունուած փաստաթուղթին։

Ստորագրեր են Փետրուարի 19-ին (մարտի 3)-ին Սան Ստեֆանոյի մէջ (Կոստանդնուպոլիսի մոտ) :

Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրը երաշխաւորուած էր Թուրքիայի ստանձնած պարտաւորութիւններու կատարումը, այն է. «անհապաղ կենսագործել հայաբնակ մարզերու տեղական կարիքներէն բխող բարելաւումներ եւ բարեփոխումներ»

Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրով Չերնոգորիան, Սերբիան եւ Ռումինիան անկախ  ճանաչուած էին։ Բոսնիա եւ Հերցեգովինան ինքնավարութիւն կը ստանային Օսմանեան կայսրութեան շրջանակներուն։ Բուլղարիան (Արեւելեան Ռումենիայով, Մակեդոնիայով եւ Թրակիայի մէկ մասով՝ մինչեւ Սալոնիկ եւ Էգեյան ծով) հռչակուած էր ինքնավար իշխանութիւն՝ տերութիւններու համաձայնութեամբ եւ Բարձր դուռի կողմէ հաստատուող իշխանութիւնով։ Թուրքական զօրքերը դուրս կը հանէին Բուլղարիայէն, իսկ ռուս, զօրքերը կը մնային այնտեղ՝ 2 տարի ժամկէտով։

Ռուսաստանը կը ստանար 1856 թուականի Փարիզի պայմանագիրով իրմէ անջատուած Հարաւային Բեսարաբիան, ասիականի մէջ՝ Արտահանը, Կարսը, Պաթումը, Պայազետը եւ մինչեւ Սողանլուղ եղած տարածքը։

Հատուկ հոդուածով (16-րդ) նախատեսուած էր վարչական բարենորոգումներ անցկացնել Արեւմտեան Հայաստանի մէջ։ Պատերազմի յաջող ընթացքը Ռուսաստանի համար եւ Արեւմտեան Հայաստանի մէկ մասի գրաւումը ռուսական զօրքերու կողմէ ազատագրական յոյսեր ներշնչեցին նաեւ հայ քաղաքական շրջաններուն։ 

Նոր պատմութեան շրջանին մէջ առաջին անգամ Հայաստան անուանումը եւ հայերը կը յիշատակուէին միջազգային դաշնագիրի մէջ։ Պայմանագիրի 19-րդ հոդուածով Ռուսաստանին  կանցնէին Կարսը, Արտահանը, Պայազետը, Պաթումը, Օլթին, Արտանուջը, Արտուինը, Ալաշկերտը, Կաղզվանը եւ Խումարը։