2020 թուականի Արցախի պատերազմը ինքնութիւնը պահելու պայքար էր ոչ միայն Արցախի ու ՀՀ հայերու, այլեւ Արեւմտեան Հայաստանի մէջ ապրող մեր հայրենակիցներուն համար։ Անոնք պատերազմի օրերուն մտահոգուած կսպասէին ռազմի դաշտէն եկած լուրերուն։

Թուրքիայի Մուշ քաղաքի հայ բնակիչ Արմեն Վարդանեանը, ապրելով թուրքերու ու քիւրտերու մէջ, իր զաւակներուն կնքեր է հայկական անուններով՝ Հայկ, Գեւորգ․․․

Գեւորգն այսօր կապրի Հայաստանի Հանրապետութեան մէջ։ Լաւ գիտէ, թէ ինչու համար կը կրէ այդ անունը։

«Իմ անունը անուաներ է հայրիկս՝ ի պատիւ հայ ֆիտայի Գեւորգ Չաուշի։ Ան շատ  կը սիրէ Չաուշին եւ միշտ ուզեր է, որ ես ըլլամ անոր նման »,-մեր զրոյցի ժամանակ կը պատմէ Արմենի որդի Գեւորգը։

Կապ կը հաստատեմ Արեւմտեան Հայաստանի մէջ բնակուող Արմենի հետ։ Առանձնահատուկ ոգեւորութեամբ կը խօսիմ ՀՀ-ի մէջ ապրող իր որդիի մասին․

«Իմ տղան երբ ծնաւ, ես երազ տեսայ,  թէ որդիիս կանուանեմ Գեւորգ Չաուշ։ Այդպէս ալ կոչեցի անոր՝ Գեւորգ։ Հիմայ ան կապրի Հայաստանի մէջ , դառձաւ հայ զինուոր, փառք Աստծոյ։ Ես  դաստիարակած եմ , քանի որ ամեն հայ կ՛ուզէ՝ իր որդին Չաուշի նման քաջ հայ ըլլայ»։

Ապրելով Թուրքիայի տիրապետութեան տակ գտնուող տարածքին մէջ՝ մշեցի մեր հայրենակիցը գերադասեր է, որ իր որդին ապրի Հայաստանի մէջ եւ դառնայ հայկական բանակի զինուոր։ Ցանկութիւնն իրականութիւն դառձած է։ Գեւորգը ոչ միայն ծառայեր է ազգային բանակին, այլեւ հասցուցած է ըլլալ 2020-ի պատերազմի ամենաթեժ կէտերուն։

«Հոկտեմբերի 26-ի երեկոյեան արդեն Արցախի Մարտունիի մէջ կը գտնուէի։ Այնտեղ  հարձակում տեղի ունեցաւ թշնամիի ԱԹՍ-ներով։ Մեր գումարտակի բարոյահոգեբանական գիծով հրամանատարը փրկեց մեզի, բայց ինքը զոհուեցաւ։ Ես վիրաւորուեցայ, բայց կարողացայ ապրիլ»,- կը պատմէ Գեւորգը։

Կ՛ըսէ` պատերազմն ունի իր կանոնները։ Կռիւի ամենաթեժ պահերուն չես մտածեր ապագայի խրագիրներու մասին։ Առաւել կարեւոր կը դառնայ հայրենի հողն ու ծառայակից ընկերները։ Մշեցի հայրը Գեւորգին շատ պատմեր է հայրենիքի միւս հատուածի՝ Արեւմտեան Հայաստանի պատմութիւնը, թէ ինչպէս ֆիտայիները կռուած են թշնամիի դէմ այն ժամանակ, երբ չկար հայկական կանոնաւոր բանակ։ Այսօր կայ այդ բանակը, Գեւորգն ալ բանակի մէկ մասն է։

«Մեր բանակը պատերազմին միշտ  պատրաստ եղած է։ Մենք պատերազմական երկիր ենք»,- կ՛ըսէ Գեւորգը։

Արմենն կանկեղծանայ, թէ ինչ ապրումներ ուներ պատերազմի ժամանակ, երբ որդին կը գտնուէր առաջնագիծ։

«Քո երեխան է, քո աշխարհն է, քո ամեն ինչն է։ Ճիշտ է, որդիիս կողքին շատ հայ երեխաներ կային, բայց այդ 44 օրուայ ընթացքին մեծ էր անհանգստութիւնս։ Կարելի է ըսել`այդ օրերուն  չեմ ապրած »։

Արմենն ուրախ է, որ իր որդին կարողացեր է պատերազմի փորձութիւններու միջով անցնելէ ետք ալ պահպանել հայրենիքին տեր ըլլալու գիտակցումը։ Մշեցիի հպարտութեամբ կ՛ըսուի՝ իմ դաստիարակութիւնն է․

«Շատ ուրախ եմ, որ որդիս հայրենիքի պաշտպանութեանն  մասնակցեր է։ Երբ  կը գիտակցիս, որ այդքան մարդ կը հարձակուի, կուզէ քեզ ոչնչացնել, իսկ դուն պիտի պայքարիս, քո որդին պիտի պայքարի»,- կեզրափակէ մշեցի հայը, որու որդին հերոսաբար կռուեցաւ թշնամիի դէմ։

Ազգային պետութիւնը համարելով բարձրագոյն արժէք՝ Արմենն  կ՛ըսէ, որ հայ տղամարդու ծառայութիւնը հայկական բանակին անհրաժեշտ է։ Չես ծառայեր  քո բանակի մէջ, ստիպուած կըլլաս ծառայել ուրիշի բանակի համար։ Արմենի նշանաբանն է։

https://armeniasputnik.am/columnists/20210222/26499206/te-inchpes-msheci-hayn-ir-vordun-uxarkec-banak.html

Leave a Reply