Երուանդ Ալեքսանտրի Լալաեան (Մարտի 25, 1864, Ալեքսանտրապոլ, Երեւանի նահանգ, Ռուսական կայսրութիւն – Փետրուարի 24, 1931, Երեւան, ԽՍՀՄ), հայ ազգագրագետ, բանահաւաք, հնագետ։

1885 թուականին աւարտեր է Թիֆլիսի Ներսիսեան դպրոցը եւ աշխատեր է Ախալցխայի, Ախալքալաքի, Ալեքսանտրապոլի մէջ՝ որպէս ուսուցիչ։ 1894 թուականին, աւարտելով Ժնեւի համալսարանի հասարակագիտական բաժինը, ստացեր է սոցիալական գիտութիւններու թեկնածուի աստիճան եւ 6 ամիս աշխատեր է Վիեննայի Մխիթարեաններու մոտ։ Վերադառնալով Անտրկովկաս 1895-1897 թուականներուն դասավանդեր է Շուշու թեմական դպրոցին մէջ։ Այստեղ համախմբելով ժամանակի լաւագոյն գիտական ուժերու հետ (Մանուկ Աբեղեան, Թորոս Թորամանեան, Հրաչեայ Աճառեան, Լեո, Լեոն Մելիքսեթ-Բեկ, Ս. Լիսիցեան, Խ. Սամուելեան, Ս. Զելինսկի եւն)՝ ձեռնամուխ  եղեր է «Ազգագրական հանդէս»ի ստեղծմանը (առաջին գիրքը լոյս  տեսեր է 1896 թուականին)։

1900 թուականի Նոյեմբերի 21-ին Թիֆլիսի մէջ կազմակերպեր է Ազգագրական հրատարակչական ընկերութիւնը, իսկ 1906 թուականին՝ Հայոց ազգագրական ընկերութիւնը։ Ընկերութեան կազմակերպած թանգարանը Լալաեանի ջանքերով 1921 թուականին Թիֆլիսէն փոխադրուած է Երեւան։ Լալաեանը դառձաւ թանգարանի առաջին վարիչը։ «Ազգագրական հանդէս»-ին մէջ պարբերաբար լոյս կը տեսնեն անոր «Ջաւախք», «Վարանդա», «Սիսիան», «Ղափան», «Գանձակի գաւառ», «Բորչալուի գաւառ», «Վասպուրական», «Գողթան գաւառ», «Վայոց ձոր», «Նախիջեւան կամ Նախճավանի ոստիկանական շրջան», «Զանգեզուր», «Նոր Բայազետի գաւառ կամ Գեղարքունիք»,  աշխատութիւններն ու բազմաթիւ հոդուածներ։ Լալաեանը հաւաքեր եւ հրատարակեր է  չափազանց արժէքաւոր բանահիւսական նիւթեր, գրի  առած է հազարաւոր հեքիաթներ, առակներ, առածներ։ Լայնածաւալ պեղումներ  կատարեր է Շարուր-Դարալագեազի, Նախիջեւանի, Նոր Պայազետի գաւառներուն մէջ, Շրեշ բլուրի, Նուխի գաւառի Նիժ եւ Վարդաշեն գիւղերուն մէջ, Էլարի մէջ (Աբովեան)։

 Հայ նիւթական մշակոյթը հասարակութեան լայն խավերուն ներկայացնելու նպատակով Լալաեանը հրատարակեր է Վայոց ձորի, Վասպուրականի եւ Նոր Պայազետի յուշարձաններուն նուիրուած 3 նկարազար ալպոմ՝ հայերէն, ռուսերէն եւ ֆրանսերէն բացատրութիւններով։ Հաւաքեր եւ հրատարակեր է նաեւ արձանագրութիւններ։