1991 թուականի Ապրիլի 30-ին Գանձակի մէջ (Կիրովաբադ) տեղակայուած խորհրդային 4-րդ բանակի 2-րդ դիվիզիան՝ թանկերու, հրետանիի եւ ռազմական ավիացիայի աջակցութեամբ, շրջափակման մէջ  կառնէ Ատրպէյջանական ԽՍՀ Խանլարի շրջանի Գետաշեն եւ Մարտունաշեն գիւղերը։ Օղակ գործողութիեան կը մասնակցէին նաեւ ռուս կամաւորականներ: Այս գործողութեանը ժամեր անց կը հետեւի Ատրպէյջանի ՆԳՆ զօրքերու յատուկ նշանակութեան ջոկատներու (ՕՄՕՆ) եւ ազերի «կամաւորներու» մուտքը նշուած գիւղերու տարածք։ Անձնագրային ռեժիմի ստուգման պատրուակով հայաբնակ գիւղերու բնակիչներուն ազերիները բռնի կերպով ուղղաթիռներով արտաքսում Ստեփանակերտ կամ Գանձակ, ապա՝ Հայաստան։ Գետաշենի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանութեան ղեկավար Թաթուլ Կրպէյեանը, Արթուր Կարապետեանը Արապօ ջոկատի հրամանատարութիւնն Ապրիլի 19-էն ստանձնած Սիմոն Աչիկգոզեանը, Հրազդանի ջոկատի հրամանատար Հրաչ Տանիելեանը զոհուեր են անհավասար կռիւին։ Գործողութիւնները կը տեւեն մէկ շաբաթ։ Տասնեակէ աւելի խաղաղ բնակիչներ գնդակահարուեր են։ Շուրջ հարիւր տղամարդկանց օմոնականները գերի վերցուցած են Գանձակ։ Ականատեսներու վկայութեամբ, գործուղութեան արդեն իսկ առաջին օրէն շրջակայ ատրպէյջանական գիւղերու հազարաւոր բնակիչներ խուժեր են Գետաշեն ու Մարտունաշեն,   թալանելով հայերու ունեցուածքը։

Մինչեւ այսօր Գետաշենի եւ Մարտունաշենի մէջ կազմակերպուած վայրագութիւններն ու հանցագործութիւնները չեն արժանացած համապատասխան գնահատականի։