1990-ականներու ատրպէյջանցի փախստականները կը բողոքեն, որ պետական պաշտօնեաները մոռցած են իրենց մասին։ Իրականութեան Ատրպէյջանը «փախստականներ» ​​չունի, քանի որ բոլորին անմիջապէս տրուած է Ադրպէյջանի քաղաքացիութիւն, իսկ շատերը բնակութիւն  հաստատեր են արտաքսուած հայերու տուներուն մէջ, ովքեր փախեր են ջարդերու արդիւնքին:

Բանակցային գործընթացի երկար տարիներու ընթացքին Ատրպէյջանի ղեկավար Իլհամ Ալիեւը կը պնդէր, որ 1990-ականներու առաջին պատերազմի ընթացքին Արցախէն գացած Ատրպէյջանցի փախստականները վերադառնան տուն՝ Արցախ:

Բայց անցեալ տարուայ պատերազմէն ետք ատրպէյջանցի պաշտօնեաները բոլորովին մոռացն անոնց մասին:
Փախստականներն այս բոլոր տարիներն Ատրպէյջանի մէջ ապրած են անմարդկային պայմաններով ՝ աւելի քան 30 տարի սպասելով իրենց հերթին:

Ալիեւը որոշեց, որ Արցախէն տեղահանուած ատրպէյջանցիներու համար նախատեսուած բնակարաններն այժմ կը տրամադրուին նահատակներու ընտանիքներուն:

Ի հարկէ, բաւարարելով իրենց բռնապետական ​​նկրտումները՝ իշխանութիւնները հիւանդացան դեմենցիայով, մոռնալով այդ «փախստականներու» գոյութեան մասին: