«Այդ դժոխք էր… Թուրքական իշխանութիւններն ամեն ինչ ըրած էին, որ խանգարեն, ովքեր կը փորձէին օգնել այդ տարաբախտ մարդկանց… Անոնք ի՞նչպէս կարող էին պաշտպանուիլ՝ ընդդէմ զինուած ժանդարմներու, զինուորներու ու բազմաթիւ հրոսակախումբերու, եթէ աշխատունակ տղամարդկանց մեծամասնութիւնն արդեն հաւաքագրուած էր զինուորական ծառայութիւն կրելու, իսկ ամբողջ բնակչութիւնը սիստեմատիկաբար զինաթափուած էր:

Այդ գազանութիւններն իրենց չափերով եւ նողկալի դաժանութեամբ կը գերազանցեն պատմութեան մէջ յայտնի բոլոր վայրագութիւնները…»,-այսպէս ըսած է հայ ժողովուրդի մեծագոյն բարեկամ՝ բեւեռախոյզ, գիտնական, դիւանագէտ եւ ականաւոր հումանիստ, անմահ Ֆրիտիոֆ Նանսենը։  

1861 թ. Յոկտեմբերի 10-ին Քրիստիանայի մէջ՝ փաստաբանի ընտանիքի մէջ ծնուած է մեր մեծ բարեկամը: 

1922 թ. առաջին աշխարհամարտի ժամանակ իր ցուցաբերած մեծ օգնութիւններու համար պարգեւատրուած է Խաղաղութեան Նոբելեան մրցանակով: Ան եռանդով պաշտպանած է մեր ժողովուրդի ոտնահարուած իրաւունքները, հայ գաղթականներուն հատկացուցած է Նանսենեան բազմահազար անձնագիրներ: Անձնուրաց հումանիստը մինչեւ իր օրերու վերջն զբաղուեր է փախստականներու հարցերով: Մեծ նորվեգացիի բազմաթիւ յոդուածներ, զեկուցագիրեր, ելոյթներ նուիրուած են մեր ժողովուրդի պատմութեանն ու մեր երկրին: 1927 թ. նորվեգերէն հրատարակուեր է անոր «Հայաստանում» գիրքը, որը թարգմանուեր է անգլերէն ու ֆրանսերէն՝ «Հայաստանը եւ Մերձաւոր Արեւելքը», գերմաներէն՝ «Խաբուած ժողովուրդ» վերնագիրներով: Այս գիրքի վրայ կարմիր տառերով գրուած է. «Մեղադրանք Անտանտի եւ Ազգերու լիգայի դէմ»:

Նանսենը մահացեր է 1930 թ. Մայիսի 13-ին։