Վահրամ Ալազանը ծնած է 1903 թուականին Արեւմտեան Հայաստանի Վասպուրական աշխարհի Վան քաղաքին մնէջ։ Սկզբնական կրթութիւնն ստացեր է ծննդավայրի Արարք թաղամասի ծխական դպրոցը։

Ալազանն անձամբ  տեսած ու ապրած է հայերու դէմ  կատարուած ցեղասպանութեան ողբերգութիւնը, եւ ընտանիքի հետ ապաստան գտած է Երեւանի մէջ, որտեղ ուսմանը զուգընթաց, մասնագիտացեր է գրաշարութեան մէջ։

1918 թուականին Վահրամը «Ուրարտու» տպարանին մէջ աշխատած է որպէս գրաշար-բանուոր, 1921 թուականին «Խորհրդային Հայաստան» օրաթերթին մէջ՝ գրաշար։ Վահրամ Գաբուզեան ստորագրութեամբ կը տպագրուի  անոր առաջին բանաստեղծութիւնը՝ «Կարմիր յաղթանակը»։ Այնուհետեւ մամուլի մէջ՝ լոյս կը տեսնեն անոր բանաստեղծութիւնները, պոեմները, պատմուածքներն ու ակնարկները, այս անգամ արդեն «Ալազան» ստորագրութեամբ։ 1922 թուականին կը հրատարակուի գրողի անդրանիկ գիրքը՝ «Տարիներու խաղը» պոեմը։ Այս տարիներուն Ալազանն ամենայն աշխույժութեամբ մասնակցած է գրական ու քաղաքական կեանքին։ Եղած է «Ավանգարդ» թերթի հիմնադիրներէն մէկը (1922), «Գրական թերթի» խմբագիրը (1932-1936)։ Վահրամ Ալազանին առիթ ունեցած է մասնակցելու 1935 թուականին Փարիզի մէջ տեղի ունեցած մշակոյթի պաշտպանութեան միջազգային առաջին կոնգրեսին։ 1936 թ. տրոցկիստ, նացիոնալիստ, հակահեղափոխական, Բերիայի դէմ մահափորձ կազմակերպող խումբի անդամ եւ նման այլ անհիմն մեղադրանքներու հիման վրայ դատապարտուած է 10 տարուայ ազատազրկման։ 1946 թուականին պատժաչափը Սովետական Միութեան մոտ տասնեակ բանտերու մէջ մնալէ ետք կը վերադառնայ հայրենիք։ Սակայն որպէս նախկին քաղաքական բանտարկեալ, իրեն թոյլ չեն տար ապրելու Երեւանի մէջ եւ տեղահանած են Աշտարակ։ Այստեղ Ալազանը, անկախ իր կարգավիճակի ու անտանելի պայմաններէն, կը կարողանայ հիմնել Պերճ Պրոշեանի տուն-թանգարանը։ 1949 թուականին վերոնշեալ անհիմն մեղադրանքներով, այս անգամ արդեն ցմահ, կը տեղահանեն  Սիպիր։ 1954 թուականին՝ լիովին արդարացուելէ ետք, վերադարձած է հայրենիք, սակայն բանտերու եւ աքսորներու մէջ կրած տառապանքներն անհետեւանք չեն մնար։ Տաս տարի (1956-1966) մինչեւ մահ կաթուածահար մնացած եղեր է անկողինին։

Վահրամ Ալազանը մահացեր է 1966 թուականի Մայիսի 17-ին, թաղուած է քաղաքային պանթեոնին մէջ։