«Պրիւսելի մէջ Հունիսի 14-ին ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովին ընդառաջ Թուրքիան կը փորձէ գործի դնել «փափուկ ուժի» քաղաքականութիւնը։ Այսօր տեղի ունեցող աշխարհաքաղաքական վերափոխումներու շրջանակներուն, երբ էականօրէն կը փոխուի ուժերի միջազգային հաւասարակշռութիւնը, Թուրքիան իրեն կը համարէ տարածաշրջանային տերութիւն, որը կարող է աւելի մեծ դերակատարութիւն ունենալ համաշխարհային զարգացումներուն, քան զուտ տարածաշրջանի մէջ այլ գերտերութիւններու գործիք ըլլալը։

Այս համատեքստին մէջ օրեր առաջ բաւականին հետաքրքիր յոդուածով հանդէս եկած էր թուրքական անգլիալեզու «Daily Sabah» թերթը, նշելով, որ «թուրք-ամերիկեան յարաբերութիւններու շուրջ բանակցութիւններուն Պայտենը պէտք է հաշուի առնէ Թուրքիայի հսկայական փափուկ ուժը եւ անոր կարեւորութիւնը Չինաստանի հետ իրենց մրցակցութեան մէջ»:

Թուրքիան, որը նախկին ժամանակ ստանձնած էր Խորհրդային Միութեանը զսպելու դերակատարութիւնը, այժմ իր «ծառայութիւններն»  կառաջարկէ Արեւմուտքին եւ ԱՄՆ-ին նաեւ Չինաստանի հետ մրցակցութեան հարցով։ Աշխարհագրական դիրքէն ելլելով եւ տնտեսական մեծ ազդեցութեան շնորհիւ Չինաստանը սպառնալիք  կը ներկայացնէ Թուրքիային միջինասիական թուրքական պետութիւններուն իր քաղաքական ազդեցութիւնն ընդլայնելու հարցով։ Անոր համար թուրքական կողմն կառաջարկէ իր «օգնութիւնը», որու գինը պէտք է ըլլայ Արեւմուտքի, նաեւ ԱՄՆ-ի կողմէ թուրքական աշխարհին իր հեգեմոնիայի ճանաչումը…»։