2020 թ.-ի Սեպտեմբերի վերջը Ատրպէյջանը, նպատակ ունենալով նուաճել 1994 թուականէն ի վեր հայկական կողմի վերահսկողութեան տակ գտնուող տարածքները, սկսաւ լայնածաւալ եւ բռնի յարձակումներ իրականացնել ընդդէմ ինքնավար հռչակուած Արցախի Հանրապետութեան (նախկին Լեռնային Ղարաբաղ) դէմ, որուն մասնակցեցան Թուրքիայի  եւ Բաքիստանի աջակցութիւնն ստացած սուրիացի իսլամիստ վարձկանները։

Այս հակամարտութիւնն աւարտին հասաւ հայկական կողմի պարտութեամբ, եւ զոհուեցաւ մոտ 6000 հայ. Երեւանն ու Ստեփանակերտը մի քանի տարի շարունակ ասնտեսած էին Պաքուի դէմ իրենց պաշտպանութեան ապահովման հարցը, որն այդ ընթացքին իր նաւթային եկամուտները հիմնականը կօգտագործէր իր բանակն ուժեղացնելու ու զինելու համար: [2] Բացի այդ, շուրջ 200 հայ ռազմագերիներ անօրինական եւ սարսափելի պայմաններով կը պահուին Ատրպէյջանի մէջ, ինչը կը հակասէ Ժնեւի կոնվենցիային: 2020 թուականի Նոյեմբերին Ռուսաստանի միջնորդութեամբ կնքուած հրադադարէն ետք ատրպէյեջանական ուժերը անմիջապէս տեղակայուեցան նուաճուած տարածքներուն մէջ՝ ահաբեկելով եւ վտարելով հայ բնակչութեանը, ինչպէս նաեւ սադրիչ գործողութիւններ ծաւալելով սահմանազատման ենթակայ գոտիներուն: Պաքուն որոշեր է կանգ չառնել այստեղ եւ նպատակ ունի ամբողջութեամբ զաւթել Արցախը եւ վերանայել սահմանները՝ Նախիջեւանի հետ տարածքային շարունակականութիւն հաստատելու եւ Հայաստանն  աւելի թուլացնելու համար:

Նիւթն ամբողջութեամբ հասանելի է մեր կայքին։