Յարգելի ընկերներ, սիրելի հայրենակիցներ,

Որպէս Արեւմտեան Հայաստանի ազգային խորհուրդի նախագահ, ես այցելեցի  Հայաստան եւ Արցախ, որտեղ 44 օր տեւած ցեղասպան ագրեսիայի արդիւնքին 6000 մարդ զոհուեցաւ եւ շուրջ 10.000-ը վիրաւորուեցան։ Նպատակ ունիմ աջակցելու բոլոր այն մարդկանց, ովքեր պատերազմէն ետք կապրին հետտրավմատիկ ցնցում եւ ունին յատուկ աջակցութեան կարիք, որպէսզի կարողանան յաղթահարել ֆիզիկական եւ հոգեբանական վերքերը: Անոնք կարիք ունին յատուկ աջակցութեան` յաղթահարելու առօրեայ կեանքին հաճախ ճնշող ֆիզիկական եւ հոգեբանական տրավման, յատկապէս, երբ անյայտ են վնասուածքի հիմնական պատճառները:

Ես կը ցանկանայի անդրադառնալ միջազգային իրաւունքի յարգելու խնդիրին` կապուած պարոն Մարիանիի ելոյթի հետ, որը այս տարուայ Ապրիլին խօսեցաւ Արցախի հայկական տարածքի մասին՝ հետեւեալ արտայայտութեամբ. «Սրանք վիճելի հողեր են, որոնք, միջազգային իրաւունքի համաձայն՝ ատրպէյջանական են»:

Մեր կեանքի որակի, մեր ընտանիքի անվտանգութեան, զբաղուածութեան եւ կրթութեան, առողջութեան, մշակոյթի եւ մեր պատմութեան նկատմամբ յարգանքի պահպանումը մեր ժառանգութեան հիմքն են: Այդ հասարակութիւն է, որն արդարացիօրէն մասնակցեցաւ Առաջին համաշխարհային պատերազմէն ետք միջազգային իրաւունքի ձեւաւորմանը, որուն կը պաշտպանէր 1917-1920թթ Ֆրանսիայի Նախարարներու խորհուրդի կարկառուն նախագահ ժորժ Կլեմանսոնը, ով նաեւ Վարի տեղակալ էր, այնուհետեւ սենատոր:

Ես միջազգային օրէնքն կը պաշտպանեմ եւ կը պահպանեմ, 1920-ին Ֆրանսիայի կողմէ Սեւրի պայմանագիրը ստորագրելու իրաւունքը եւ անոր կիրառումը, ոչ թէ 1921-ի խորհրդային օրենսդրութիւնը, որը  կապ չունի միջազգային իրաւունքի հետ եւ որը պատճառ դարձաւ պատերազմներու եւ ցեղասպանութիւններու։ Այդ օրենսդրութիւնը հանգեցուց 1920 թ. ճանաչուած Հայաստանի մասնատմանը։ Ի՞նչպես կ՛ըլլայ, որ Սառը պատերազմէն 70 տարի ետք Ֆրանսիայի խորհրդարանի անդամներէն մէկը այսօր կը պաշտպանէ ստալինիան եւ սովետական ​​օրենսդրութիւնը եւ կը հաստատէ այնպիսի երեւոյթների, ինչպիսին են Ատրպէյջանը եւ Թուրքիան, որոնք կաջակին  բնիկ հայ բնակչութեանը 2020 թուականին բնաջնջած թաքֆիրականներու հորդաներու կողմէ:

Ո՞վ ըսաւ, որ մենք դէմ ենք Ատրպէյջանի տարածքային ամբողջականութեանը: Ատրպէյջանի ամբողջականութիւնը Սեւրի պայմանագիրի 92-րդ յոդուածի, այսինքն՝ միջազգային պայմանագիրի հիման վրա: (Ա․Աբրահամեան)

Այս կը պահանջէ, որ Ատրպէյջանը եւ պարոն Մարիանին պաշտպանեն նաև 1920 թուականի Հայաստանի տարածքային ամբողջականութիւնը՝ ներառեալ Արցախը եւ Նախիջեւանը, այլ ոչ թէ «Հայաստանը» խորհրդային պատկերացումներով:

Ֆրանսիայի կողմէ ազատագրուած հայկական Կիլիկիան զիջելը թուրք-քեմալական ուժերուն՝ տասնեակ հազարաւոր հայերու մահուան հետ մէկտեղ լուրջ քաղաքական սխալ էր, որու հետեւանքները կը շարունակուին մինչեւ այսօր:

Պատմութիւնը կը կրկնուի, եւ ժամանակն եկած է վերջ տալ այս ընդարձակողական քաղաքականութեանը, որն կայլանդակէ մարդկութեանը, քանի որ վաղը արդեն ուշ կ՛ըլլայ: Եւ կարող ենք ըսել, որ հայերը, ովքեր տառապեր են ցեղասպանական հաշուէհարդարներէն եւ անպատիժ մնացած հանցաւոր կառոյցներու կողմէ իրենց տարածքային ամբողջականութեան խախտումներէն,  կարող են խօսիլ փաստերու լիարժէք իմացութեամբ:

24.06.2021