Ադրբեջանագէտ Վարսիկ Սիմոնեան լուսանկար է հրապարակած, որու մէջ կ՚երեւի է,որ Քաշաթաղին շրջանին Աղանուս բնակավայրի Թթու ջուր կոչուող տարածքը Բաքուն ավերած է Օմարին լեռնանցքը զոհուած Տիգրան Աբրահամեանին եւ ընկերներու յիշատակին կանգնեցուած խաչքար-յուշաղբիւրը։
Մինչ ադրբեջանական բռնազավթումը աղբիւր-յուշարձանը կանգուն էր, իսկ կէդրօնը եւ յուշարձանը կից կանգնեցուած էին 2 խաչքարեր։ Վանդալիզմին ադրբեջանական դրսեւորմանը կը հանդիպենք նաեւ Մարտակերտ քաղաքը, որտեղ աւերուած է Դանիէլ Վարուժանին փողոցը գտնուղ Յարութ Բաբաեանի եւ Գարիկ Մնացականեանին յիշատակն յաւերժացնող խաչքար – յուշաղբիւրը։
Չնայած, որ Արդարադատութեան միջազգային դատարանը հաստատած է բռնազաւթուած տարածքները գործող օրենքները՝ ներառեալ մշակութային արժեքներու պաշտպանութեան դրոյթները, որոնք կ՚արգելեն ցանկացած ժառանգութեան ոչնչացում։ Կարեւոր է նշիլ, որ խաչքարերուն թիրախաւորումը յատկապէս արգելուած գործողութիւն է եւ կը յամարուի ծանր յանցագործութիւն ուղղուած ողջ մարդկութեանը, քանզի «Հայկական խաչքարերուն արուեստը. խաչքարերուն խորհարդանշութիւն ու վարպետութիւնը» 2010 թուականէն ընդգրկուած է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմէն 2003 թ. ընդունուած «Ոչ նիւթական մշակութային ժառանգութեան ցանկը» և կը յամարուի համամարդկային արժեք։ Սա կը նշանակէ, որ խաչքարային արուեստն ունի համամարդկային բացառիկ համընդգրկուն արժեք եւ միջազգային լրացուցիչ պահպանութիւն, ինչպէս նաեւ մեծ յետաքրքրութիւն կը ներկայացնէ համաշխարհային մշակութային գանձարանը, այդուհանդերձ Բաքուն պետական մակարդակով կը շարունակէ իր հակամշակութային, հակամարդկային ու հակաքաղաքակրթական քաղաքականութիւնը։
