Օտար երկրի մէջ ապրող հայ երիտասարդի պատմութիւնը ցոյց կու տայ, թէ որքան խորն են ազգային ինքնութեան մէջ արմատաւորուած ընտանիքի, տան եւ աւանդութիւններու յիշողութիւնները։
Երիտասարդը կը պատմէ, որ տարիներ շարունակ արտասահմանի մէջ ապրելէ ետք, օր մը փողոցին մէջ զգացած է տոլմայի ծանօթ բոյրը։ Այդ հոտը զինք միանգամայն վերադարձուցած է մանկութիւն՝ մօր խոհանոցը, ընտանեկան սեղանը եւ հայրենի տան ջերմութիւնը։ Բոյրին հետքերով ան հասած է հայկական ընտանիքի մը տունը, եւ այդ հանդիպումը վերածուած է հարազատութեան նոր կապի։
Այս պատմութիւնը եւս մէկ անգամ ցոյց կու տայ, որ հայկական մշակոյթը կը պահպանուի ոչ միայն պատմութեան գիրքերուն մէջ, այլեւ լեզուի, խոհանոցի, ընտանեկան աւանդութիւններու, երգերու, հաւատքի եւ առօրեայ սովորութիւններու միջոցով։
Հայկական աւանդական խոհանոցը սերունդներու միջեւ կապ ստեղծող կարեւոր ժառանգութիւն մըն է։ Մօր պատրաստած կերակուրը կրնայ դառնալ մանկութեան, տան եւ հայրենիքի խորհրդանիշը, իսկ մէկ ծանօթ բոյր՝ տարիներու հեռաւորութիւնը յաղթահարող յիշողութիւն մը։
Ժողովուրդը կը պահպանուի ոչ միայն իր պատմութեամբ ու հողին կապուած յիշողութեամբ, այլեւ այն աւանդութիւններով, որոնք սերունդէ սերունդ կը փոխանցուին։ Տոլմայի բոյրը հոս պարզապէս կերակուրի բոյր չէ. անիկա տան, մօր, մանկութեան եւ ազգային ինքնութեան յիշողութիւնն է։