Կիլիկիոյ Սիս մայրաքաղաքին մէջ հայկական հարսանիքները կ՚ուղեկցուէին հարուստ աւանդոյթներով եւ բազմազան ծիսակատարութիւններով։ Ամուսնութեան պատրաստութիւնը կը սկսէր խնամախօսութեամբ եւ նշանադրութեամբ, որոնց ընթացքին կարեւոր դեր ունէին ընտանիքները, միջնորդ կիներն ու եկեղեցականները։
Նշանադրութեան ժամանակ քահանան կ՚օրհնէր զոյգը, կը փոխանակուէին մատանիները, իսկ հիւրերը կը հիւրասիրուէին օշարակով։ Հարսանեկան տօնակատարութիւնները յաճախ կը տեւէին ամբողջ շաբաթ մը՝ երգ ու պարով, մատանիի խաղերով, նուէրներով եւ աւանդական հիւրասիրութիւններով։
Յատկանշական էին նաեւ հարսին օժիտին ցուցադրութիւնը, հինայի արարողութիւնը, զարդարուած ձիերով դէպի եկեղեցի երթը եւ պսակադրութենէն ետք կատարուող խորհրդանշական ծէսերը։ Այս սովորոյթները կ՚արտացոլէին Սիսի հայութեան ընտանեկան կենցաղը եւ կը վկայէին համայնքային համերաշխութեան, փոխօգնութեան ու եկեղեցական աւանդոյթներու կարեւորութեան մասին։
