1890-ական թուականները հայ ժողովուրդին համար ծանր փորձութիւններու շրջան էին։ Համիտեան ջարդերը, անապահովութիւնը եւ միջազգային չկատարուած խոստումները խոր յուսախաբութիւն յառաջացուցած էին։ Այս պայմաններուն մէջ ձեւաւորուեցաւ այն համոզումը, որ միայն դիւանագիտական դիմումները բաւարար չեն Հայկական Հարցը միջազգային օրակարգին վրայ պահելու համար։
Այս համածիրին մէջ, 1896-ի Օգոստոս 14-ին իրականացուեցաւ Պանք Օթոմանի գրաւումը։ Օսմանեան կայսրութեան նիւթական կարեւորագոյն հաստատութիւններէն մէկը կապուած էր եւրոպական դրամագլուխին հետ, ուստի գործողութեան նպատակն էր միջազգային հանրութեան եւ եւրոպական պետութիւններու ուշադրութիւնը կրկին ուղղել Հայկական Հարցին։
Պանք Օթոմանի գործողութիւնը ժամանակի ընթացքին դարձաւ ոչ միայն պատմական իրադարձութիւն, այլեւ ազգային յիշողութեան խորհրդանիշ։ Ան ընկալուեցաւ որպէս հայ ժողովուրդի քաղաքական պահանջատիրութեան, ինքնապաշտպանութեան եւ ազգային արժանապատուութեան արտայայտութիւն։
Գործողութեան ժառանգութիւնը կը կապուի շարք մը արժէքներու հետ՝ անձնազոհութիւն, կազմակերպուածութիւն, ազգային պատասխանատուութիւն եւ քաղաքական հեռատեսութիւն։ Անոր հիմնական պատգամը ոչ թէ գործողութեան արտաքին ձեւն էր, այլ այն գաղափարը, որ ազգային իրաւունքներու պաշտպանութիւնը կը պահանջէ յստակ նպատակ, կազմակերպուած աշխատանք եւ հետեւողականութիւն։
Պանք Օթոմանի դէպքէն 130 տարի անց այս պատմական էջը կը շարունակէ մնալ ազգային յիշողութեան կարեւոր մէկ մասը՝ յիշեցնելով, որ անցեալի փորձը կրնայ նաեւ ուղեցոյց ըլլալ ներկային եւ ապագային համար։
Գործողութիւնը դարձաւ գաղափար, իսկ գաղափարը՝ սերունդներուն փոխանցուող ժառանգութիւն։