Թորոս Ալճեան կը պատմէ իր ընտանիքին պատմութիւնը, որ կը սկսի Արեւմտեան Հայաստանի Սեբաստիոյ նահանգէն։ Անոր մեծ հայրը՝ Թորոս Թաւլեան, 1915-ին սպաննուած է, իսկ փրկուած ընտանիքը տարիներ շարունակ պահպանած է կորսուած հարազատներուն յիշատակը՝ անոնց անունները փոխանցելով սերունդէ սերունդ։
«Թորոս» անունը ընտանիքին մէջ կապուած էր թէ՛ յիշողութեան եւ թէ՛ ցաւալի կորուստներու հետ։ Հեղինակը ծնած է կարճ ձախ ոտքով, իսկ մայրը ուզած է զինք Յակոբ կոչել՝ հաւատալով, որ այդ անունը նոր յոյս պիտի բերէ։ Սակայն պաշտօնապէս ան գրանցուած է որպէս Թորոս։
Հեղինակը կը նշէ, թէ իր մէջ կը կրէ երկու անուններուն խորհուրդը. Թորոսը՝ ընտանիքին ցաւոտ անցեալի յիշատակը, իսկ Յակոբը՝ մօր սիրոյ եւ աղօթքի խորհրդանիշը։