Պուրճ Համուտը լիբանանահայութեան համար պարզապէս թաղամաս մը չէ․ անիկա վերապրելու, վերակառուցելու եւ ինքնութիւնը պահպանելու պատմութիւն մըն է։ 1920-ականներուն Հայերու Ցեղասպանութենէն վերապրած հայերը հասան Լիբանան եւ սկսան նոր կեանք մը կառուցել այն տարածքին վրայ, որուն մեծ մասը ճահճուտ էր։
Ժամանակի ընթացքին հոս ձեւաւորուեցաւ հայկական աշխոյժ համայնք մը՝ դպրոցներով, եկեղեցիներով, մշակութային կեդրոններով, արհեստանոցներով ու խանութներով։ Սերունդները ոչ միայն պահպանեցին հայերէն լեզուն ու մշակոյթը, այլեւ իրենց աշխատանքով նշանակալի ներդրում ունեցան Լիբանանի տնտեսական եւ մշակութային կեանքին մէջ։
1960-ականներուն Պուրճ Համուտ արդէն դարձած էր հայ համայնքի կարեւոր կեդրոն մը։ Այդ տարիներու յիշողութիւններուն մէջ անիկա կենդանի փողոցներու, հայկական ու լիբանանեան խոհանոցի բոյրերու, դրացիներու մտերմութեան եւ համայնքային կեանքի պատկերն է։
Պուրճ Համուտի պատմութիւնը, սակայն, միայն անցեալին մասին չէ։ Հայկազեան Քոլէճի հրթիռային ընկերակցութեան գործունէութիւնը, որուն ծիրէն ներս հայ եւ լիբանանցի ուսանողներ ստեղծեցին ու արձակեցին հրթիռներ, դարձաւ այդ համայնքի կրթական ու գիտական ներուժին վառ օրինակը։
Ճահճուտէն վերածուած Պուրճ Համուտը դարձաւ վայր մը, ուր հայերը ոչ միայն վերապրեցան, այլեւ ստեղծեցին, կրթուեցան եւ իրենց ներդրումը ունեցան Լիբանանի կեանքին մէջ։