Քեսապը, Մուսա Լեռը, Պէյլանը, Աթիկը եւ հարակից հայկական բնակավայրերը Առաջին աշխարհամարտէն ետք ընդգրկուեցան Ալեքսանտրէթի ինքնավար սանճաքի կազմին մէջ։ Շրջանի հայութիւնը մեծ մասամբ բնիկ էր՝ դարեր շարունակ բնակելով այս տարածքներուն մէջ, իսկ միայն փոքրաթիւ խումբեր հոն հաստատուած էին Կիլիկիոյ հայաթափումէն ետք՝ 1921–1922 թուականներուն։
Ալեքսանտրէթի սանճաքը պահպանեց յատուկ վարչական կարգավիճակ, իսկ 1921-ի ֆրանս-թրքական համաձայնագրով հոն բնակող թրքական բնակչութեան տրուեցան մշակութային եւ լեզուական առանձնաշնորհումներ։ Սակայն Քեսապն ու հարակից հայկական բնակավայրերը շարունակեցին մնալ Կիլիկիոյ հայկական պատմական ներկայութեան կարեւոր վկաները։