Արմենակ Շահմուրատեանը (տենոր) հայ դասական վոկալ-կատարողական արուեստի մեծագոյն ներկայացուցիչներէն է, ժողովրդական ու 

հոգեւոր երգերու լաւագոյն կատարողներէն:  8 տարեկանէն երգած է ծննդավայրի՝ Արեւմտեան Հայաստանի Մուշ քաղաքի եկեղեցիին մէջ: Հաճախած է վարժարան, յետագային ուսումը շարունակած է Մշոյ Սբ․ Կարապետ վանքի ժառանգաւորաց դպրոցը, 1890– 1893 թթ-ին՝ Էջմիածնի Գեւորգեան ճեմարանը. կոմպոզիտոր Քրիստափոր Կարա-Մուրզայի երգչախումբին մէջ եղած է մեներգիչ: Շուրջ 1,5 տարի Շահմուրատեանն աշակերտեր է Կոմիտասին: 1897 թ-ին աւարտեր է Թիֆլիսի Ներսիսեան դպրոցը, երգած է Մակար Եկմալեանի երգչախումբին մէջ եւ եղած է անոր օգնականը, ապա նշանակուեր է եկեղեցւոյ երգչախումբի ղեկավար:

Արեւմտեան Հայաստանի մէջ սկսած էին համիտեան ջարդերը, եւ սուլթանական վայրագութիւններու դէմ թիֆլիսահայութեան մէջ բողոքի ալիք բարձրացած էր, որու եռանդուն մասնակիցներէն մէկը դարձաւ Արմենակը։  Բանտէ բանտ փոխադրուելով ան հասած է մինչեւ Կարս։ Այդ օրերուն Արմենակն իր  երգով նուաճած է հսկիչներու բարիացկամութիւնը եւ բախտակիցներու սերը։ Անոր երգի մասին տեղեկացած է թուրք հիւպատոսը, որն նրան ազատ աքսոր ուղարկած է դէպի հայրենի Մուշ: Այստեղ երկու տարի Սուրբ Կարապետի Ժառանգաւորաց վարժարանին մէջ ուսուցչութիւն կատարելէ ետք՝ փոխադրուած է Կարին, որտեղ չորս տարի տեղի երկսեռ վարժարանին մէջ դասավանդած է երաժշտութիւն, հայոց լեզու ու հայ ժողովուրդի պատմութիւն, ղեկավարած է  իր ստեղծած երգչախումբը։ 

Աշխարհը թափառելէ հոգնած, արդեն խարխլուած առողջութեամբ, նիւթապէս խիստ անապահով Արմենակ Շահմուրատեանը 1930 թ. վերադառցած է Եւրոպա, իսկ 1939 թուականին մահացած է Փարիզի մէջ այն նոյն հոգեբուժարանին մէջ, որտեղ պառկած էր իր ուսուցիչ մեծն Կոմիտասը։ 

Leave a Reply