Անցյալ տարվա նոյեմբերին Փարիզի քաղաքապետ Անն Իդալգոն արդեն հանդես էր եկել Լեռնային Ղարաբաղի(Արցախի) անկախ կարգավիճակի հաստատման օգտին:

Նա  «Թվիթեր»-ի իր էջում տեղադրել է ֆրանսիացի փիլիսոփա, գրող Բեռնար-Անրի Լևիի՝ Le Point-ում հրապարակված «Ֆրանսիան կարող է ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը» վերնագրով հոդվածը և գրել. «Միանշանակ համաձայն եմ, Ֆրանսիան կարող է ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը»։

Ավելին, 2020 թվականի աշնանը Ֆրանսիայի Ազգային ժողովը (խորհրդարանի ստորին պալատը) և Սենատը (խորհրդարանի վերին պալատը) ընդունեցին բանաձևեր, որոնք կոչ էին անում երկրի կառավարությանը ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի(Արցախի) անկախությունը:

Լևին պարբերաբար հայտնվում է Ֆրանսիայի խոշոր հրապարակումներում և հեռուստահաղորդումներում, խոսելով երկրի սոցիալական խնդիրների վերաբերյալ և այն ժամանակ, երբ ֆրանսիացի գրող Մորիս Ժենևիեի մոխիրը (Առաջին համաշխարհային պատերազմի վետերան, ամենահայտնի հումանիստ և հակաֆաշիստ գրողներից մեկը) հանձնվում էր հողին, նա ասել է․ «հայկական Ղարաբաղը հայտնվել էր դժոխքում՝ գնդակոծվելով Ադրբեջանի և Սիրիացի վարձկանների կողմից»։

Լևի.«Ինչու՞ ենք մենք հիշում Առաջին աշխարհամարտի զոհերին, եթե հիմա, հարյուր տարի անց մենք դեռ խուլ ու կույր ենք (այստեղ նա համեմատեց Ալիևի քարոզչությունը Ռուանդայի ցեղասպանության գլխավոր քարոզչական գործիքի` Radio Mille Collines- ի հետ): Նրա խոսքով ՝ թուրքական իմպերիալիզմի նպատակն է ընդլայնել իր կենսատարածքը Միջերկրական ծովում, Բալկաններում, Կովկասում և դրանից դուրս:

«Պետք է լինի առնվազն մեկ երկիր, որը կճանաչեր Արցախի վիրավոր Հանրապետությունը: Ի վերջո, Ազգերի լիգան ժամանակին Դանցիգի համար սահմանեց « ազատ քաղաք » կարգավիճակը, ինչպես դա արեց ՄԱԿ -ը Տրիեստի համար՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո: Ինչո՞ւ նույնը չանել Լեռնային Ղարաբաղի դեպքում՝ Ստեփանակերտը և Շուշին հռչակելով ազատ քաղաքներ:

Այդպիսով, Ֆրանսիան և Եվրամիությունը որպես ամբողջություն կցուցադրեին իրենց արժեքների գերակայությունը անձնական շահերից», — ասել է Լևին։

Ի պատասխան այս հայտարարությունների ՝ նախագահ Արմենակ Աբրահամյանը առանց վարանելու հիշեց, որ Ֆրանսիան արդեն ճանաչել է Հայաստանի անկախությունը հայերի դեմ իրագործված ցեղասպանությունից հետո (դե ֆակտո, 19 հունվարի 1920 թ.) Արևմտյան Հայաստանի տարածքում՝ ներառյալ Ղարաբաղը՝ 1920թվի ապրիլին Սան Ռեմոյում կայացած համաժողովի ժամանակ,  (այնուհետև դե յուրե 1920 թ. Մայիսի 11):

«Ես խնդրում եմ Ֆրանսիային կատարել իր պարտավորությունները, այն է ՝ (1915 թ. Մայիսի 24 -ին, 2001 թ. Հունվարի 18 -ին) Արևմտյան Հայաստանի հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված ցեղասպանության իրողությունը ճանաչելուց հետո վավերացնել 1920 թվի օգոստոսի 10-ին Սևրում ստորագրված միջազգային խաղաղության դաշնագիրը: Արժե նաև հիշեցնել, որ այս հաշտության դաշնագիրն արդեն կիրառվել է Ֆրանսիայի կողմից՝ առանց այն վավերացնելու՝ ի թիվս այլ բաների, մանդատ ստանալով Կիլիկիայի համար:

1920 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունից անջատված Արցախի անկախության ճանաչումը հավասարազոր կլիներ Մոսկվայի և Կարսի 1921 թվականի անօրինական պայմանագրերի վավերականության ճանաչմանը, որը

պաշտոնականացրել էր Հայաստանի բաժանումը քեմալականների և բոլշևիկների միջև 1920 թ.։

Ամբողջ աշխարհի հայերը, ներառյալ Ֆրանսիայում բնակվող հայերը, Արևմտյան Հայաստանի քաղաքացիները, ովքեր կանգնած են Արևմտյան Հայաստանի և Արցախի ապագայի համար վճռորոշ նշանակություն ունեցող քաղաքական և իրավական ընտրության առջև, անհրաժեշտության դեպքում կարող են մասնակցել հանրաքվեի՝ որպես իրենց օրինական իրավունքների կեղծումը կանխելու միակ հնարավոր ժողովրդավարական միջոց: 

Այն ընտրազանգվածը, ովքեր քվեարկել են Հայաստանի Հանրապետությունում 2021 թվականի հունիսին կայացած արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում, իրավունք չունեն որոշելու Արևմտյան Հայաստանի և Արցախի հայերի փոխարեն», — ասել է նախագահ Արմենակ Աբրահամյանը: