Մի քանի շաբաթ տևած նախապատրաստական աշխատանքից հետո Անտիբում (Ֆրանսիա) բացվեց «Հայկական ժառանգությունը Արցախում և Արևմտյան Հայաստանում» վերտառությամբ ցուցահանդեսը:

Միջոցառումը տեղի ունեցավ 1918 թվականի հոկտեմբերի 30-ին ստորագրված Մադրոսի զինադադարի տարելիցից 10 օր առաջ, որով ավարտվել էր Առաջին համաշխարհային պատերազմը Արևելյան ճակատում:

Ֆրանսիայի համար եզակի այս ցուցահանդեսի նպատակն էր դատապարտել այս մի քանի հազարամյա ժառանգության ոչնչացումը, որը պատկանում է ոչ միայն հայ ժողովրդին, այլև ողջ մարդկությանը։

Անտիբի քաղաքապետ պարոն Ժան Լեոնետտիի հովանու ներքո, Հայրենասիրական միությունների պատասխանատու, գնդապետ, քաղաքապետարանի խորհրդական Ջերալդ Լակոստի աջակցությամբ Արևմտյան Հայաստանի Ազգային խորհուրդը  կարողացավ իրականացնել այս բացառիկ ցուցահանդեսը։ Չմոռանանք Լորանս Մերլոյին, Վալերի Քամփիոնին և Սելին Վոտտային, առանց որոնց ոչինչ չէր ստացվի։ Ցուցահանդեսի կայացմանը իրենց մեծ ներդրումն են ունեցել նաև Երևանի Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող ​​հիմնադրամը, որը հիմնադրել են Արմեն Հախնազարյանը և Սամվել Կարապետյանը, Հայ վետերանների և Անտիբի համակիրների ազգային ասոցիացիան՝ հիմնադիր-նախագահներ Սերժ Աբրահամյանի և Ժան Ղազարոսյանի հետ միասին:

Այս գործողություններն ու պարտավորությունները համարժեք են Արդարամիտների կատարած գործին, ովքեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հանդես եկան ծայրահեղությունների բարբարոսությունը դատապարտելու, ինչպես նաև դրա դեմ պայքարելու համար: Իր հերթին, իրավիճակը փաստեց նաև նախագահ Արմենակ Աբրահամյանը, ով մասնակցել էր 44-օրյա արցախյան պատերազմին և 1991-1994 թվականներին տեղի ունեցած առաջին արցախյան պատերազմին․ «Ես իմ աչքով եմ տեսել, թե ինչպես 18-ամյա  300 նորակոչիկ պատանիներից կազմված  գումարտակից միայն 60 հոգին է ողջ մնացել»։

Հայ ժողովրդի դեմ ավելի քան հարյուր տարի շարունակվող ցեղասպանության և պատերազմի այս հանցագործություններին պետք է վերջ տրվի, ինչի համար Ադրբեջանն ու Թուրքիան իրենց պարտավորությունների և միջազգային ակտերի հիման վրա պետք է պաշտպանեն 1920 թվականի Հայաստանի Հանրապետության ամբողջականությունը՝ ներառյալ Արևմտյան Հայաստանը, Արցախը (Ղարաբաղ) և Հայկական Նախիջևանը, այլ ոչ թե քեմալական-խորհրդային երևակայության ստեղծած «Հայաստանը»:

Արևելյան լեգեոնի կողմից ազատագրված Հայկական Կիլիկիայի՝ 1921 թվականին Ֆրանսիայի կողմից զիջումը թուրք-քեմալական ուժերին, որի արդյունքում տասնյակ հազարավոր հայեր զոհվեցին, լուրջ քաղաքական սխալ էր, որի հետեւանքները շարունակվում են մինչ օրս:

Պատմությունը կրկնվում է, և ժամանակն է վերջ տալ մարդկությանը այլանդակող այս տարածքներ ընդլայնող քաղաքականությանը, քանի որ վաղը արդեն ուշ կլինի:

Հայերը կարող են խոսել փաստերի լիարժեք իմացությամբ՝ լինելով տուժած ցեղասպան ջարդերից և իրենց տարածքային ամբողջականության խախտումներից, որոնք կատարել են հանցագործ կառույցները և մնացել են անպատիժ նույնիսկ 21 -րդ դարում:

Դրա համար Ֆրանսիան կարող է օրինական գործ կատարել՝ վավերացնելով 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին Սևրում ստորագրված միջազգային խաղաղության դաշնագիրը:

Այս ցուցահանդեսը հասանելի է բոլոր ասոցիացիաների համար: