Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1917 թվականի դեկտեմբերի 18-ին, Արևմտյան Հայաստանի Երզնկայում, Արևելյան ճակատում Օսմանյան կայսրության և Ռուսաստանի միջև կնքվեց առաջին զինադադարը, որի արդյունքում 1917 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Ռուսաստանը ճանաչեց Թուրքա-Հայաստանի (Արևմտյան) ինքնորոշման և անկախության իրավունքը։  

Առաջին համաշխարհային պատերազմի երկրորդ զինադադարը տեղի ունեցավ 1918 թվականի հոկտեմբերի 30-ին, և այսօր մենք նշում ենք նաև այս տարեդարձը, որը խթան հաղորդեց 1919 թվականի փետրվարին Փարիզում կայացած խաղաղության կոնֆերանսի նախապատրաստմանը, որի արդյունքում 1920 թվականի առաջին կեսին Արևմտյան Հայաստանի տարածքում ձևավորվեց և ճանաչվեց հայկական պետությունը։

Չհարգելով ստանձնած պարտավորություններն ու պայմանագրերը, 1920 թվականի սեպտեմբերի 27-ին քեմալական զորքերը կրկին գրավեցին Արևմտյան Հայաստանը։

Այսպիսով, 1923 թվականի հոկտեմբերի 29-ին 1894-ից 1923 թվականն ընկած ժամանակահատվածում երեք իրար հաջորդող թուրքական կառավարությունների կողմից ցեղասպանված հայ ժողովրդի արյան վրա հիմնվեց պատմության մեջ ամենախայտառակ պետությունը՝ Թուրքիայի Հանրապետությունը, որը 1932 թվականին դարձավ Ազգերի Լիգայի անդամ։

Աշխարհում չկա մի քաղաքակիրթ մարդ, ով չիմանա, թե ինչ անարդարությունների ու ծանր հանցագործությունների վրա է կառուցվել այս պետությունը։ Եվս մեկ անգամ պետք է հիշեցնել, որ այս պետության տարածքի հիմնական հենակետը օկուպացված Արևմտյան Հայաստանն է՝ ծովից ծով տարածված հայոց աշխարհը, որտեղ ցեղասպանության զոհ են դարձել նրա միլիոնավոր զավակներ, իսկ հարյուր հազարավոր փրկված հայեր արտաքսվել են։ Այսօր էլ Արևմտյան Հայաստանի բնիկ հայ ժողովրդի արդար պայքարը շարունակվում է տուն վերադառնալու և իր իրավունքները հարգելու համար, իսկ Թուրքիան շարունակում է հպարտորեն կրել «հանրապետություն» տիտղոսը՝ թաքցնելով անցյալում եղած տառապանքները։ Այսօր էլ կան պետություններ, որոնք աչք փակելով թուրքական բոլոր տերությունների կատարած տարբեր հանցագործությունների վրա՝ շարունակում են շնորհավորել այս արհեստական ​​պետությանը։ Նրանք շշնջում են, սակայն, որ միլիոնավոր զոհերի արյան ծովի վրա կառուցված երկիրը վաղ թե ուշ դատապարտվելու է։

Արևմտյան Հայաստանը, ի տարբերություն այլ երկրների, որոնք Թուրքիային  շնորհավորում են այս իրադարձության կապակցությամբ, ևս մեկ անգամ դատապարտում է Արևմտյան Հայաստանի բռնազավթման և հայ ժողովրդի դեմ կատարված ցեղասպանության հիման վրա տեղի ունեցած Թուրքիայի Հանրապետության ստեղծումը։

Արևմտյան Հայաստանը նախ պահանջում է իր բոլոր իրավունքների արդարացի վերականգնումը, որոնք ոտնահարվել են կատարված հանցագործությունների պատճառով։ Արևմտյան Հայաստանը դատապարտում է  նաև բոլոր այն կառույցներին, որոնք պնդում են թե հավակնում են հայերի դեմ իրագործված ցեղասպանության միջազգային ճանաչմանը, սակայն նրանք չեն պահանջում, որպեսզի միջազգային իրավունքի հիման վրա հատուցվի հայ ժողովրդին պատճառված վնասը և դադարեցվի Արևմտյան Հայաստանի բռնազավթումը։

Առանց որևէ փոխհատուցման ցեղասպանության ճանաչմանը ձգտելու մեթոդը, ինչպիսին Եվրախորհրդարանի 1987 թվականի հունիսին ընդունած բանաձևն է,

սնուցում է հանցագործության իրավագիտությունը և հետևաբար՝ ցեղասպանության շարունակությունը: