1912-ի սկզբին Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը Բողոս Նուբար փաշային վստահեցրեց Եվրոպայի կաբինետներին և հասարակական կարծիքը լուսավորելու թուրքական Հայաստանում Ռուսաստանի վերահսկողության տակ գտնվող բարեփոխումների անհրաժեշտության մասին խնդիրը, սակայն հարցը չբերելով Լոնդոնի կոնֆերանսին։ .

Ապահովության հանձնաժողովը ստեղծվել է 1912 թվականին Հայկական հարցի վերաբացման ընթացքում։ Հանձնաժողովի անդամներն են եղել պոլսահայ նշանավոր մտավորականները։

1912 թ. դեկտեմբերի 21-ին Կ. Պոլսում Հայոց Ազգային ժողովը որոշում ընդունեց Հայկական հարցը բարձրաձայնել Լոնդոնում հրավիրվելիք դեսպանների կոնֆերանսում։

Հանձնաժողովի գործունեության հիմնական նպատակը բարենորոգումների ծրագրի մշակումն էր, որը պետք է բաց քննարկվեր եվրոպական տերությունների ներկայացուցիչների հետ բանակցությունների ժամանակ։ Հանձնաժողովի հրապարակած նյութերն ու տեղեկությունները նպատակ ունեին ներկայացնել այն ահավոր կոտորածները, որոնք տեղի էին ունենում Արևմտյան Հայաստանում, բացահայտել հայերի կարիքները և քայլեր մշակել դրանց բավարարման համար։ Հանձնաժողովի աշխատանքը և գոյությունը պետք է հնարավորինս գաղտնի լիներ։ Ապահովության հանձնաժողովը, խուսափելով բացահայտ գործունեությունից, աջակցում և  նամակների միջոցով կաթողիկոսին տեղեկացնում էր Արևմտյան Հայաստանի հայերի իրական վիճակի մասին։