Սիրելի ընկերներ, սիրելի հայրենակիցներ,

Հայ Առաքելական Եկեղեցու ականավոր ներկայացուցիչ մոնսինյոր Դարոն ՋԵՐԵՋՅԱՆ.

Մանդելիե-լա Նապուլի քաղաքապետ, Հիշատակի արարողության պատվավոր նախագահ պարոն Սեբաստիան ԼԵՐՈՅ

Տիկնայք և պարոնայք , Հանրապետության ընտրված պաշտոնյաներ

Հայաստանի Հանրապետության պատվավոր հյուպատոս մեծարգո Վարդան ՍՐՄԱՔԵՇ

Ֆրանսիացի վետերանների և հայկական ծագումով դիմադրողների ասոցիացիայի նախագահ Ժան ՂԱԶԱՐՈՍՅԱՆ

Հայ մարտիկների և համակիրների ազգային ասոցիացիայի նախագահ պարոն ՎրեԺ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ.

Դրոշակակիրների նախագահ պարոն Ժան-Ժակ ԳԱՅ

Տիկնայք և պարոնայք, վետերաններ և կազմավորված մարմինների, քաղաքացիական և ռազմական անվտանգության ղեկավարներ,

Մանդելիե-լա Նապուլի հայկական շրջանակի նախագահ տիկին Քերոլին ՕՀԱՆՆԵՍՅԱՆ.

Տիկնայք և պարոնայք  ասոցիացիայի ղեկավարներ,

Տիկնայք և պարոնայք դրոշակակիրներ,

Թույլ տվեք բոլորիդ հայտնել իմ շնորհակալությունը՝ 1894-ից 1923 թվականներին հայ ժողովրդի դեմ իրագործված ցեղասպանության զոհերի հիշատակի այս օրը ձեր հավատարմության և համերաշխության համար:

Ո՞վ կարող էր հավատալ, որ թուրքական հաջորդական օկուպացիոն կառավարություններից պահանջվելու էր 30 տարի  բնիկ Արևմտյան Հայաստանի հայերի բնաջնջման ծրագիրն իրականացնելու համար, ովքեր հազարամյակներ ապրելով և գոյատևելով իրենց պապենական տարածքում՝  կերտել են քաղաքակրթություն։

Ո՞վ կմտածեր, որ այս հանցագործությունը կիրառվել է  բնիկ հայ ազգի և նրա  պետության դեմ, որը դե ֆակտո ճանաչվել է 1920 թվականի հունվարի 19-ին և դե յուրե 1920 թվականի մայիսի 11-ին դաշնակից և միացյալ տերությունների կողմից, և  որը Անտանտի ուժերի ռազմատենչ գործողությունների ժամանակ, կռվելով նրա կողմից՝  մարդկության ու քաղաքակրթության արժեքները պահպանելու համար տվել է իր որդիներից ավելի քան 500,000-ին: Մինչդեռ հենց այդ նույն ուժերը թույլ տվեցին   հանցագործ Թուրքիային՝ առանց միջազգային  համաձայնությունների և պայմանագրերի հարգանքի, դառնալ ՄԱԿ-ի անդամ, իսկ Արևմտյան Հայաստանը դեռևս մնացել է   միջազգային հանրության դատաստանում։

Ո՞վ կհավատար, որ 2020 թվականին հազարավոր տարիներ շարունակ իրենց պապենական տարածքում գտնվող արցախահայությունը կդառնա Ադրբեջան մականունով պետության այսպես կոչված անջատողական փոքրամասնություն, որը ձևավորվել է 1920 թվականի մարտին՝   այս  նույն բնիկ բնակչության ջարդերից հետո նրանց իսկ տարածքում։ 

Ո՞վ կմտածեր, որ 2020-ից հետո, որն ավարտվեց հայերի արյունահեղությամբ 44-օրյա պատերազմի ժամանակ, որի միակ նպատակն էր աշխարհասփյուռ հայերին 2022-ին թույլ չտալ պահանջել իրենց օրինական իրավունքները իրենց պետության՝ Արևմտյան Հայաստանի տարածքային ամբողջականության նկատմամբ։ 

Փետրվարի 25-ին Ռուսաստանի զինված ուժերի ուժեղ կրակի տակ ընկնելու հերթը Ուկրաինայինն էր՝ Դոնբասի և Լուգանսկի շրջանների ռուսախոս բնակչության դեմ  ուկրաինական ռեժիմի չհայտարարված պատերազմից  գրեթե ութ տարի հետո։

Ո՞վ կմտածեր, որ հենց այն պատճառով , որ չի կիրառվում միջազգային հանրային իրավունքը , հայերի ցեղասպանությունը և մարդկության դեմ գործած այլ հանցագործությունները կշարունակվեն այսօր. երեկ՝ ԴԱԻՇ-ի ջիհադիստների կողմից Սիրիայում և Իրաքում, իսկ այսօր Արցախում՝ օգտվելով խոշոր պետությունների և Եվրոպական համայնքի աջակցությունից՝ հետապնդել ու ոչնչացնել խաղաղ բնակչությանը՝  հայերին, եզդիներին, ասորի-քաղդեացիներին և այլոց:

Այն աստիճան, երբ գլխավոր հերոսներն այսօր փորձում են կեղծել միջազգային իրավունքը՝ կազմակերպելով նոր պատերազմ, որպեսզի կարողանան վերանայել Սևրի պայմանագիրը նոր խաղաղության պայմանագրով, հետևաբար՝ մինչ այժմ գոյություն չունեցող նոր սահմաններով, հետո Հայաստանի Հանրապետության ապամոնտաժումը 1920 թվականին՝ Խորհրդային Միության ներկայիս մնացորդների և ոչ լեգիտիմ օրենսդրության հիման վրա, և Թուրքիայի կողմից Արևմտյան Հայաստանի տարածքային օկուպացիայի փաստացի հավանությունից հետո։

Այսպիսով, այո, «ցեղասպանություն տարածքի դեմ»՝ ջարդերի շռայլությունը շարունակվում է ձեր աչքի առջև: Հայերի ցեղասպանությունը երբեք չի եղել հիշատակի կամ պատմական խնդիր, ինչպես ոմանք կկամենային հավատացնել մեզ , դա  արդիական խնդիր է:

Եվ, այս հարցն առավել արդիական է, քանի որ միջազգային իրավունքը չի հարգվում  այս գլխապտույտ շտապողականության ժամանակ, որը մենք ցանկանում ենք դատապարտել, և որն ամբողջ մոլորակը տանում է աղետի։

Ուրեմն, ահա  մի իրականություն, մի ճշմարտություն, որը անբարեխիղճ անձնավորությունների կողմից ենթակա  է գրաքննության, խեղաթյուրման, կեղծման, կոպիտ  մինիմիզացիայի և մշտական ​​ժխտողականության՝  նպատակ  ունի փշրել կամ խեղել հայ ժողովրդին հազարամյակներով և դարերով՝ մինչև վերջինիս վերջնական ոչնչացումը։

Հատկապես այս բնաջնջման փորձերի դեմ է Արևմտյան  Հայաստանը աշխատում  իր ամենօրյա   պայքարում, որի նախագահն եմ։

Այդ պատճառով մենք նաև ցանկանում ենք հանրային հարգանքի տուրք մատուցել պարոն Անդրե   Աշիերիի՝ Մուան-Սարտուի քաղաքապետարանի նախկին փոխքաղաքապետի հիշատակին, ով մեզ լքեց 2021 թվականի դեկտեմբերի վերջին և ով առաջինն էր, որ հստակեցում մտցրեց 1998 թվականի մայիսի  13-ի՝ հայ ժողովրդի ցեղասպանության   ճանաչման  մասին օրինագծի մեջ։    Առաջարկ, որը, ով գիտե, թե ինչպիսի հնարքով 2001 թվականին վերածվեց այսպես կոչված Հայոց ցեղասպանության ճանաչման, մինչդեռ որպես մարդկության դեմ հանցագործություն՝ այս ցեղասպանությունը թուրքական է։

Հիրավի, առանց արժեքների, առանց հիշողության, առանց արդարության և առանց հատուցման, անկասկած աշխարհը կսուզվի խավարի մեջ : Եվ հենց այս պատճառներով է, որ մենք այսօր դեռ միասին ենք։

Պարոն քաղաքապետ, ուզում եմ համերաշխության այս օրը հղել ձեզ իմ շնորհավորանքները այն որակի և վեհության համար, որ կարողացաք տալ ապրիլի 24-ի այս համազգային ոգեկոչմանը։

Սիրելի հայրենակիցներ, սիրելի ընկերներ ուզում եմ արտահայտել իմ հարգանքը ձեր եղբայրության հանդեպ,

Կեցցե Ֆրանսիան, կեցցե ֆրանսիացի ժողովուրդը,

Կեցցե Արևմտյան Հայաստանը, կեցցե՛ Արցախը և կեցցե՛ հայ ժողովուրդը։ Շնորհակալություն !

24.04.2022թ

Արմենակ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ

Արեւմտեան Հայաստանի Ազգային Խորհրդի Նախագահ