Մեծ պապիս  նամակը Զորավար Անդրանիկին Զանգեզուրի հերոսամարտերից առաջ։ 

Զարմանալի է, որ պատմությունը կրկնվելու միտում ունի: 1918 թվականի հոկտեմբերի 2-ին իմ պապ Հայրապետ Առուշանանցն իր և Խնձորեսկ համայնքի անունից Զորավար Անդրանիկին նամակ է հղել, որպեսզի Մեծն Զորավար Անդրանիկը  առաջնորդի նրանց թշնամուն դիմակայելու համար, քանի որ պատմական Արցախը ընկել է և վտանգված է: Պատմությունը բավականին երկար է,  ես ձեզ ավելի մանրամասն կպատմեմ հերոսական դրվագների մասին, բայց փաստն այն է, որ այն ժամանակ Սյունիքը բռունցք դարձավ և սկսեց ճակատագրական պայքարը և հերոսական պատմություն ստեղծել մեծ զորավարի ղեկավարությամբ: Ես իսկապես հպարտ եմ, որ ունեմ համարձակ, ուժեղ և վճռական հայրենակիցներ, ովքեր որոշումներ են կայացնում, ովքեր ծնկի չեն իջել, չեն վախեցել և պատրաստ են եղել ամեն գնով պայքարել Սյունիքի, մեր սուրբ հայրենիքի համար: Դուք կարող եք կարդալ ամբողջական նամակը և կհամոզվեք, որ գրեթե ոչինչ չի փոխվել: Մենք գտնվում ենք նույն իրավիճակում, ինչ մեկ դար առաջ:

    Մեր պապերը քաջ ու վճռական էին իրենց որոշումներում, և հենց այդ հաղթական ոգին էր հերոսական պայքարի շարժիչ ուժը։ Արյան կանչով այսօր մենք ստիպված ենք արժանի լինել մեր պապերի ժառանգությանը։ Կամ մենք պետք է իրավունք ունենանք ապրելու արյան գնով, կամ դատապարտված լինենք ոչնչացման։ Մեր պապերը, մեր հերոսները, ապացուցեցին, որ սահմանները գոյություն ունեն ոչ միայն ուժով և զենքով, դրանք նկարված են արյամբ։ Մենք ոչ մի դեպքում իրավունք չունենք սայթաքելու և ճակատագրական սխալներ թույլ տալու։ Դուք չեք կարող փախչել ճակատագրից, պատմությունը կրկնվում է, ուստի Սյունիքը պետք է շարունակի կրել հատուկ հերոսական բնույթ և կամք։ Ի վերջո, մենք պարտավոր ենք լինել ուժեղ, քանի որ իրավունք ունենք ապրելու մեր հայրենիքում։ Պատմությունը հիշեցնում է մեզ, որ ցանկացած պահի հայի ուժեղ գենը հաղթել է, և արյունը երբեք ջուր չի դառնում։ Մենք կորցրել ենք Արցախի մեծ մասը, և հենց մեր սերունդն է պարտավոր վերադարձնել այն, ինչ կորցրել ենք ։ Մեր գեները կխոսեն, միանշանակ, ես դրանում չեմ կասկածում։